Stories are everything, and everything is stories

Een van de meest gebruikte woorden in Dixie is ‘story’, of een vervoeging daarvan. De titel van deze post is een quote van de schrijver Harry Crews. Zijn boek A Childhood: The Biography of a Place geeft een goed beeld van hoe het begrip ‘story’ hier wordt gebruikt: Eigenlijk voor alle teksten die langer zijn dan twee zinnen.

In Dixie heerst van oudsher een sterk orale (en later ook literaire) cultuur. Dit is naast het veelvuldig gebruik van het woord ‘story’ bijvoorbeeld ook terug te vinden in de manier waarop wordt omgegaan met song-teksten. Veel van de beste schrijvers van de Verenigde Staten komen ook uit Dixie, o.a: William Faulkner, Flannery O’Connor, Tennessee Williams en Harry Crews.

Afgelopen weekend bezochten wij het National Storytelling Festival. In Jonesborough (het oudste dorp in Tennessee) kwamen duizenden mensen samen om in verschillende tenten naar de beste verhalenvertellers van de VS te luisteren (oa. Michael Parent, Charlotte Blake Alston, Bil Lepp, John McCutcheon en Kathryn Windham). De gemiddelde leeftijd lag hoog. Dat gold zowel voor het publiek, als voor de vertellers. De reden daarvoor diende zich al snel aan: de meeste verhalen zijn uit het leven gegrepen. Ouderen halen herinneringen op aan de dagen van weleer, en het publiek zwelgt in nostalgie.

Alhoewel we ons met honderden tegelijk in grote witte tenten bevonden, moesten wij sterk denken aan hoe de tijd vroeger op de porch (veranda) werd gespendeerd: Oma of opa op de schommelstoel de kleinkinderen wijze lessen lerend door verhalen uit hun eigen leven te vertellen. Eventueel begeleid door moeder of vader op de fiddle of banjo. De 92-jarige Kathryn Windham heeft deze verteltraditie zo goed in haar vingers dat de luie zomerse middagen op haar porch in Alabama voelbaar worden als ze aan het woord is.

Aangezien de wijze lessen van oma door de jeugd van Dixie als weinig radicaal worden ervaren blijven zij liever thuis. De traditie van het vertellen van verhalen wordt volgens velen met uitsterven bedreigd. Gelukkig is er nog een andere traditie: de Tall Tale. De jongere generatie vertellers (30 – 40 jaar) maakt gebruik van deze traditie van humoristische grootspraak en vertelt cabaret-achtige verhalen. Bil Lepp is hier grootmeester in. Zijn Tall Tales bevatten naast humor zulke goede leugens dat de toeschouwer alles gelooft wat hij vertelt en vergeet dat Lepp vijf keer tot beste leugenaar van het land is verkozen.


Het grootste verschil met cabaret is het gebrek aan kritische noot, wat terug te voeren is op een andere traditie uit Dixie: beleefdheid. Het is wat moeilijk voor te stellen met de roerige geschiedenis van het gebied in het achterhoofd, maar Dixianen stoten de medemens liever niet voor het hoofd. Je weet maar nooit wie je met een politieke grap tegen de haren in strijkt, dus worden deze grappen gemeden. Nederlandse cabaretiers kunnen waarschijnlijk geen graantje meepikken van deze trend in Dixie.

Een Reactie op “Stories are everything, and everything is stories

  1. Hallo Maaike en Joris,

    ……ben zelf in het bezit van een viool en een beetje vaardigheid, hebben jullie een tip voor een site met partituur van originele dixies ?

    Mardi Grass

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s