Maandelijks archief: november 2010

Geef de gek de ruimte

Naast de wereldberoemde folk-artist Howard Finster bestaan er in Dixie vele tuinen waarin de door God geroepen eigenaar autodidactisch aan de slag gaat met verf, mortel en al het grof vuil wat hij (meestal is het een man) kan krijgen. Waarschijnlijk is de combinatie van dure zorg, goedkope grond, een tropisch klimaat en een onaflatende stroom grof vuil een vruchtbare bodem voor de meest fantastische en bizarre installaties.

Hierbij een klein fotoverslag van alle even bijzondere als bizarre achtertuin-installaties die we tegen zijn gekomen.

Floyd Banks, Greenback, Tennessee:

Howard Finster, Summerville, Georgia:

Kenny Hill, Chauvin, Louisiana:

Onbekend, ergens langs de weg in Louisiana:

Pasaquan, Buena Vista, Georgia:

Reverend H.D Dennis, Vicksburg, Mississippi:

Advertenties

Zieltjes winnen

Zieltjes winnen gebeurt in Dixie ongeveer net zo als hamburgers verkopen: door reclame langs de weg te maken. Hoewel wij liever hamburgers eten dan hosties, zijn de reclames die de kerken maken vele malen beter dan die van de fastfood-ketens. Door middel van (onbedoeld) grappige, onbegrijpelijke of tenenkrommend slechte teksten wordt de automobilist verleid om de komende zondag nog eens langs te komen.

Hieronder een verzameling van deze teksten. Sommige hebben we kunnen fotograferen, de meeste hebben we opgeschreven:

“Give God what’s right, not what’s left”

“Heavenly forecast: God still reigns”

“God answers knee-mail”

“Life is like tennis; the one who serves normally wins”

“If God is your co-pilot, swap seats”

“Forbidden fruits create many jams”

“Open mind, open heart, open door”

“A lot of kneeling will keep you in good standing”

“If we came from apes, then why are there still apes?”

“Get an expert opinion: pray to God”

“When your time is up will God say: ‘well…’, or ‘well done!’?”

“Sail, don’t drift”

“Real men love Jesus”

“Unlike man God will always keep his word”

“Idleness is the rust of the soul”

“Don’t wait for 6 strong men to bring you to church”

“If you’re headed in the wrong direction God allows u-turns”

“The gospel is a declaration not a debate”

“Jesus is lord of highways and heroes”

“Been takin’ for granted? Imagine how God feels!”

“Leave this life with Jesus”

“Patience is trust in God’s timing”

“Exposure to the Son prevents burning”

“Autumn leaves, Jesus doesn’t”

“God specializes in happy endings”

“When the truth hurts it’s working”

“God doesn’t have a plan b”

“Let Jesus be your lighthouse”

“Books inform, the bible transforms”

“7 days without prayer makes one weak”

“In the dark? Follow the son”

“God created us as players, not as referees”


Lang zullen ze herleven

In de koelere maanden van het jaar worden in Dixie ieder weekend Civil War Re-enactments gehouden waarin de gevechten tussen de Union Soldiers en de Confederate Soldiers zo waarheidsgetrouw als mogelijk worden uitgebeeld. Groepjes re-enactors trekken van slagveld naar slagveld om in verschillende rollen deel te nemen aan het behouden van de geschiedenis. “Those who cannot remember the past are condemned to repeat it“ is de meest gehoorde uitspraak wanneer je de re-enactors vraagt waarom zij de verschillende gevechten keer op keer herhalen.

civil war 1

civil war 2

civil war 10

civil war 11

De re-enacters komen op vrijdag in civil war kostuum naar het terrein, zetten hun tentenkamp op, maken het vuur aan voor de maaltijd die op authentieke eind 19e eeuwse wijze wordt gekookt en starten met het uitwisselen van gedetailleerde kennis over de diverse gevechten. Op zaterdag is het terrein open voor publiek, voegen mobiele burger bakkers zich tussen de witte tenten en tonen verkopers hun civil-war waar. Ook staat er op de meeste terreinen een grote tent waar lezingen worden gehouden. Hier vertellen specialisten heel vermakelijk, in toepasselijke kleding en met geïmproviseerd oud accent, over de heldendaden van hun voorouders. In de middag vindt er minimaal één gevecht plaats waarbij alles uit de kast wordt gehaald. Van kanonnen en vuurwapens tot trommelaars, fluitisten en officieren op paarden die groepen soldaten aansturen. Scripts en beschrijvingen van de gevechten zijn de basis om alles zo precies mogelijk na te spelen. De mannen die tijdens deze hedendaagse strijd dodelijk gewond raken kunnen soms wel meer dan een kwartier stilliggen in de vaak onmogelijke positie waarin zij neerzakten. Het voornamelijk blanke publiek, wat met hamburger en cola in de hand al commentaarleverend het gevecht heeft aanschouwd, verlaat het terrein gelouterd. De re-enacters gaan terug naar hun tent om verder te praten over de oorlog en hun op houtvuur gekookte soep te verorberen. Op zondag rijden zij in hun truck, eventueel met conferate flag bumper sticker, terug naar huis.

civil war 12

civil war 13

De re-enactments zijn niet van de laatste decennia, ze begonnen al tijdens de Civil War zelf. Omdat het niet mogelijk was om alles vast te leggen met de fotocamera, werden de gevechten opnieuw uitgevoerd om op die manier gevallen kameraden te herdenken en landgenoten te onderwijzen. Het idee van het overdragen en behouden van de geschiedenis is nog steeds het uitgangspunt, al komt dit niet altijd duidelijk over op het publiek. Tijdens het gevecht is het evident wie er wint maar verdere details worden niet gegeven, deze lijken alleen bekend bij de deelnemers.

civil war 4

civil war 14

civil war 6

Re-enactors zijn er in diverse gradaties. Je hebt de groep die het niet erg vindt om kleding te dragen gemaakt met stoffen van nu, de zogenaamde ‘farbs’; de tweede en grootste groep is ‘mainstream’ waarbij de meeste kleding en gebruiken authentiek zijn maar waarbij het doel, het onderwijzen van de mede-amerikaan, belangrijker is dan het middel. En de derde groep zijn de ‘progressives’ of ‘hard core authentics’, ook wel ‘stitch nazis’ genoemd door de miereneukerige manier waarop alle details moeten kloppen. Niet alleen de kleding (van onderbroek tot overjas) is tot in de puntjes handgemaakt van stoffen uit de jaren van de oorlog, ook de manier van leven in het kamp moet accuraat zijn. Deze laatste groep is het hele weekend in zijn rol en zie je niet met een hamburger en cola over het terrein wandelen. Aan de omvang van veel deelnemers te zien schromen zij niet op de andere dagen van de week wel veel cola en burgers te nuttigen.

De re-enactments in Dixie worden met name gezien vanuit de Confederate kant. Dit betekent dat de Confederate vlag (ook wel rebel flag) met trots wordt gedragen en het niet altijd duidelijk is of de re-enacters het zelf wel eens zijn met de uitkomst van de oorlog die de slavernij afschafte. Het feit dat de confederate vlag voor het grootste gedeelte van de inwoners van Dixie verbonden wordt aan een pijnlijk verleden blijkt voor de re-enactors anders te zijn. Om de tegenstanders en critici voor te zijn wordt het gebruik van de vlag goedgepraat onder het motto ‘herritage, not hate’.

civil war 8

civil war 9

De re-enactments lijken daarnaast alleen over wapens, tactiek en oorlogsromantiek te gaan en niet over de inhoud van de oorlog. De vraag is dan ook wat ze uiteindelijk aan de educatie bijdragen wanneer die inhoud verder niet kritisch wordt behandeld. Wij vroegen ons bijvoorbeeld af of de Irak oorlog op een gegeven moment ook wordt gere-enact en of er dan wel of geen massa vernietigingswapens worden gevonden.

Civil war 16

Wij zijn allen slaaf van onze zonden

Na een serieuze poging om te zondigen tijdens een College Football Game (helaas mislukt door alle alcohol-, rook-, en andere plezierverboden in The Land of the Free), begaven wij ons op zondagochtend naar de kerk zoals elke rechtschapen Dixiaan dat doet. Het betrof hier niet zomaar een kerk, maar het Family Worship Center van Jimmy Swaggart. Jimmy en familie zijn van de straffe tak, en verspreiden de Pentecostal Gospel (in Nederland Pinkstergemeente genoemd). Dat houdt in: veel zingen, spreken in tongen, healings en een letterlijke interpretatie van de bijbel (een van de vele letterlijke interpretaties natuurlijk).

Een groot gedeelte van Dixie staat bekend als The Bible Belt, en met recht. Een gemiddel dorp in Dixie bevat meer kerken dan dat er coffeeshops zijn in Amsterdam. De pentecostals zijn samen met de baptists de grootste, maar je vindt hier ook veel methodists en presbyterians. En dan zijn er natuurlijk ontelbare kleine afsplitsingen met hun eigen kerken. De familie Swaggart heeft het serieus aangepakt, en heeft sinds 1975 een waar miljoenen-imperium opgebouwd door middel van radiostations, tv shows, cd’s, internet, en natuurlijk hun eigen kerk; the Family Worship Center.

Zoals het een serieus man van god betaamt is Jimmy een aantal keer in opspraak geraakt door sexuele ‘schandalen’.

Wat opviel bij binnenkomst was het gemengde Afro-Amerikaanse en blanke publiek. Het koor leidde de dienst in met een aantal gospels zoals wij die min of meer in de Afro-Amerikaanse kerken verwachtten. Deze plotselinge mix van culturen verrastte ons positief, en dus klapte wij het ritme van de gospel als vriendelijke nieuwkomers mee.

Niet lang daarna begon Jimmy’s zoon Donnie zijn preek. De preek bestond uit een walgelijke parabool tussen slavernij en zondigen. Slavenhandelaar John Newton werd gebruikt als voorbeeld van een zondaar wie god vergiffenis schenkt op het moment dat hij zich van zijn zonden bewust wordt. De met name in de zuidelijke staten van Noord-Amerika nog immer voelbare zonde van slavernij werd vervolgens op één lijn gesteld met alchol- en drugsgebruik, gokken en de ‘zonde’ van homosexualiteit. Omdat de onmetelijke walgelijkheid van deze preek zich moeilijk laat vertalen hebben wij een opname gemaakt, welke hier te beluisteren is. Wij stopten abrubt met klappen. Onze zondagochtend was naar de klote. Wij voelden ons niet gered en niet gereinigd. Wij voelden ons eerder ondergekotst.

Tailgatin’

Amerikanen houden van veel eten, drinken, (duur-)sport en het praten over sport.

Een football game is een bijzonder goede gelegenheid om dit alles te combineren tijdens een Tailgate party, vernoemd naar de achterklep van een truck (en dus een echte Southern traditie). De (college) football fans trekken vroeg in de morgen in grote getale naar de parkeerplaatsen en parken rondom het stadion om zich daar alvast op all american family wijze voor te bereiden op de wedstrijd, die vaak pas laat in de middag of zelfs in de avond plaatsvindt. Ten eerste komt er achter de truck een party tent te staan, uiteraard in de kleuren van het team. Daaromheen komen opzettafels en grote koelboxen die het terrein van de party afbakenen. Mega knuffels en mega inflatables van de mascotte staan op prominente plaatsen. Grote bbq’s worden aangezet en gevuld met stukken vlees die langzaam in de rook garen. Grills worden opgestookt, gietijzeren potten met chili geroerd, coleslaw en aardappel salade opgemaakt en kleffe witte bollen, selderie stengels en chips op tafels uitgestald. Naast al het eten is er bier (en vaak wat sterke drank) om de middag door te komen. Vrienden en familie verzamelen zich rond de party tent om daar over de aankomende football game te speculeren, om bij te praten met een biertje in de hand en om een spelletje cornhole te spelen. Tegen de tijd dat de wedstrijd begint pakt een deel van de tailgaters zijn spullen in terwijl veel van de feestjes doorgaan en de wedstrijd wordt gevolgd via een groot tv scherm in de party tent.

De wedstrijd zelf duurt soms wel vier uur. Het stadion zit vol met fans die heen en weer lopen om snacks en cola te halen en tussen het aanmoedigen te discussiëren over de verschillende teams. Bier wordt in de meeste stadions niet geschonken om op die manier de rust te behouden. Wel zijn er veel cheerleaders die enigszins verveeld hun dansje doen en een harmonie orkest dat de gaten in het spel opvult met opzwepende loopjes. Ook worden de verschillende pauzes en time outs gebruikt om awards uit te reiken of de homecoming queen en king te huldigen.

Het leek bij de wedstrijd tussen de LSU Tigers (Louisiana State University) en de LMU Warhawks (Louisiana Monroe Univeristy) wel of iedereen op de universiteit deelneemt aan de wedstrijd. Is het niet op het veld (er stonden minstens 45 spelers op het veld die steeds werden gewisseld) dan is het wel in het orkest of als cheerleader.

Aan het einde van de wedstrijd, deze keer gewonnen door de Tigers met 51 – 0, gaat iedereen vredig naar huis om bij de volgende thuiswedstrijd de volgende tailgate party te organiseren. Het lijkt wel of de Amerikanen elke kans grijpen om een feestje te organiseren waarbij iedereen iets meeneemt, er veel wordt gepraat en matig wordt gedronken. In Nederland zul je dit toch niet snel zien bij een wedstrijd tussen universitaire teams, al is het tijdens het EK en WK ook een gezellige boel met veel oranje en gelukkig ook met heel veel bier.

Zine 2: Southern Gothic, the neatest little paper ever read

Afgelopen weekend hebben we het tweede zine gepubliceerd. Dit maal hoofdzakelijk samengesteld uit werk van kunstenaars die we tijdens onze reis hebben ontmoet. Met bijdragen van:

Sarah Boyce
Warren Craghead
Bart Mallard
Greely Myatt & Julie Ann Wright
Paul Thomas
Victor Vaughn

En uiteraard ook het een en ander van onze hand.

Download Southern Gothic, the neatest little paper ever read (pdf, 5mb)

Roadkill

Al rijdend door de Southern States, over grote en kleine wegen, worden we dagelijks geconfronteerd met Roadkill. Possum, gordeldier, wildzwijn, vogel of hert zien we in delen en diverse stadia van ontbinding aan het wegdek geplakt of naast de kant van de weg geslingerd liggen. Wanneer je buizerds op de weg ziet zitten, weet je dat het dier niet lang geleden probeerde over te steken. De kans om een dier aan te rijden neemt in de herfst toe door de paartijd en ook schijnt de maanstand invloed te hebben op de drang van de dieren de straat op te gaan.

Roadkill, flat meats in de volksmond, inspireert velen. Een schone of afstandelijke vorm is het maken van grappen, de zogenaamde roadkill humor, roadkill bingo en het gebruikmaken van het beeldmateriaal voor kunst. Ook zijn er kunstenaars die de roadkill zelf direct verwerken in objecten. En als het een jager al een jaar niet is gelukt een hert te schieten is het natuurlijk altijd mogelijk om een gewei van een roadkill hert te stelen en deze als trofee aan de muur te hangen. Uiteindelijk komt roadkill het beste tot haar recht in de keuken. Het is niet in iedere staat toegestaan om roadkill mee naar huis te nemen en te verwerken maar er zijn heel wat kookboeken waaruit blijkt dat roadkill een geliefd ingrediënt is voor diverse roadkill gerechten. In West Virginia is het wel legaal om roadkill mee naar huis te nemen, wat heeft geleid tot de jaarlijkse Roadkill Cook Off, een uitgebreid festival met gerechten als Pothole Possum Stew, Friscasseed Wabbit Gumbo, Terryaki Marinated Bear en Deer Sausage.

roadkill2

roadkill3

Het schijnt zo te zijn dat in de zomer, wanneer het asfalt heerlijk heet is aan het einde van de dag, de possums zich erg aangetrokken voelen om lekker op de warme weg te gaan liggen. Vaak eindigt dit in een dodelijke slaap. Het bijzondere in Dixie, en met name in North Carolina, is dat dit gebruik is overgenomen door de mens, wat veelal leidt tot zogenaamde ‘lying in the road deaths’.

Hal Crowther vertelt in zijn boek ‘Cathedrals of Kudzu‘ vol fascinerende essays over de South, dat ‘lying in the road deaths’  met name voorkomen in de landelijke gebieden op twee baans wegen. De slachtoffers zijn 90% man en verschrikkelijk dronken, in veel gevallen comateus. De jaarlijkse hittegolf waarbij alles oververhit raakt en de wegen zo heet worden dat je er niet met blote voeten op kunt lopen en dunne schoenzolen aan het teer blijven plakken, is het seizoen om ‘snachts op de warme weg te gaan liggen. Te dronken om überhaupt nog rationeel na te kunnen denken zwalkt de drinker over de weg. Door de hoge hoeveelheid alcohol in zijn bloed zakt de lichaamstemperatuur en registreert de drinker alleen de weg onder zijn voeten als lekker warm en heel aantrekkelijk. Zodra hij zich overgeeft aan deze warmte en zich vooroverbuigt is het te laat en valt hij buiten bewustzijn op de straat. Eigenlijk doet hij net als de possums, die door de wetenschap als een van de dieren met de laagste intelligentie worden beschouwd. Volgens Dr. Harris, die dit allemaal jarenlang heeft onderzocht, lijkt het wel of de alcohol de evolutie in volle gas achteruit gezet heeft.

Gelukkig lijkt het drinken van moonshine uit de mode en is de grote hitte gedurende onze reis uitgebleven. De possums die we hier en daar zien liggen waren waarschijnlijk niet goed genoeg in het inschatten van de snelheid van de truck voordat zij de run naar de overkant waagden. De grote hoeveelheid platte wasberen blijft echter een mysterie.