Roadkill

Al rijdend door de Southern States, over grote en kleine wegen, worden we dagelijks geconfronteerd met Roadkill. Possum, gordeldier, wildzwijn, vogel of hert zien we in delen en diverse stadia van ontbinding aan het wegdek geplakt of naast de kant van de weg geslingerd liggen. Wanneer je buizerds op de weg ziet zitten, weet je dat het dier niet lang geleden probeerde over te steken. De kans om een dier aan te rijden neemt in de herfst toe door de paartijd en ook schijnt de maanstand invloed te hebben op de drang van de dieren de straat op te gaan.

Roadkill, flat meats in de volksmond, inspireert velen. Een schone of afstandelijke vorm is het maken van grappen, de zogenaamde roadkill humor, roadkill bingo en het gebruikmaken van het beeldmateriaal voor kunst. Ook zijn er kunstenaars die de roadkill zelf direct verwerken in objecten. En als het een jager al een jaar niet is gelukt een hert te schieten is het natuurlijk altijd mogelijk om een gewei van een roadkill hert te stelen en deze als trofee aan de muur te hangen. Uiteindelijk komt roadkill het beste tot haar recht in de keuken. Het is niet in iedere staat toegestaan om roadkill mee naar huis te nemen en te verwerken maar er zijn heel wat kookboeken waaruit blijkt dat roadkill een geliefd ingrediënt is voor diverse roadkill gerechten. In West Virginia is het wel legaal om roadkill mee naar huis te nemen, wat heeft geleid tot de jaarlijkse Roadkill Cook Off, een uitgebreid festival met gerechten als Pothole Possum Stew, Friscasseed Wabbit Gumbo, Terryaki Marinated Bear en Deer Sausage.

roadkill2

roadkill3

Het schijnt zo te zijn dat in de zomer, wanneer het asfalt heerlijk heet is aan het einde van de dag, de possums zich erg aangetrokken voelen om lekker op de warme weg te gaan liggen. Vaak eindigt dit in een dodelijke slaap. Het bijzondere in Dixie, en met name in North Carolina, is dat dit gebruik is overgenomen door de mens, wat veelal leidt tot zogenaamde ‘lying in the road deaths’.

Hal Crowther vertelt in zijn boek ‘Cathedrals of Kudzu‘ vol fascinerende essays over de South, dat ‘lying in the road deaths’  met name voorkomen in de landelijke gebieden op twee baans wegen. De slachtoffers zijn 90% man en verschrikkelijk dronken, in veel gevallen comateus. De jaarlijkse hittegolf waarbij alles oververhit raakt en de wegen zo heet worden dat je er niet met blote voeten op kunt lopen en dunne schoenzolen aan het teer blijven plakken, is het seizoen om ‘snachts op de warme weg te gaan liggen. Te dronken om überhaupt nog rationeel na te kunnen denken zwalkt de drinker over de weg. Door de hoge hoeveelheid alcohol in zijn bloed zakt de lichaamstemperatuur en registreert de drinker alleen de weg onder zijn voeten als lekker warm en heel aantrekkelijk. Zodra hij zich overgeeft aan deze warmte en zich vooroverbuigt is het te laat en valt hij buiten bewustzijn op de straat. Eigenlijk doet hij net als de possums, die door de wetenschap als een van de dieren met de laagste intelligentie worden beschouwd. Volgens Dr. Harris, die dit allemaal jarenlang heeft onderzocht, lijkt het wel of de alcohol de evolutie in volle gas achteruit gezet heeft.

Gelukkig lijkt het drinken van moonshine uit de mode en is de grote hitte gedurende onze reis uitgebleven. De possums die we hier en daar zien liggen waren waarschijnlijk niet goed genoeg in het inschatten van de snelheid van de truck voordat zij de run naar de overkant waagden. De grote hoeveelheid platte wasberen blijft echter een mysterie.

Een Reactie op “Roadkill

  1. The Economist.

    8th – 14th October, 2005.

    Namibia. Donkey Business.
    A nice way to protect drivers ­ and donkeys.

    Forget drunken driving. When cruising along Namibia’s long and empty roads, unsuspecting drivers face a no less dangerous hazard: sleeping donkeys. At night, the warm tarmac provides a much more comfortable bed than the vast expanses of land only a few yards away. Invisible in the dark, the dormant asses, which help plough Namibia¹s land and pull its carts, have become a cause of many a car crash, to the dismay of drivers and the police alike. In May, the head of the president’s guard was killed ­ by a donkey.

    Russell Hay, a British businessman, is no stranger to asininity. While living in Namibia, he has twice driven into a donkey. On a lonely stretch, he swerved to avoid one, only to see it flattened by a lorry behind him. Earlier this year, he and a friend set up Donkey Welfare of Namibia. With the Namibian government’s blessing, the British outfit is planning to make donkeys glow in the dark by attaching reflective tags to their ears.

    A pilot scheme is about to be started in two or three of Namibia¹s do’key hot spots. If it works, Donkey Welfare is thinking of enrolling local schools to tag the animals for a small fee ­ and British animal lovers may be asked to contribute. Donkey Welfare is also thinking of paying for donkeys and yellow carts, painted in the fashion of American school buses, to lug children to school. Namibia’s 200,000-odd donkeys should be enough to do the job.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s