Het nieuwe Berlijn

Alhoewel het trauma van orkaan Katrina in New Orleans nog goed voelbaar is (locals spreken over pre- en post-Katrina en in before- of after the storm termen over New Orleans), bestaat er geen twijfel over dat de stad weer leeft. Dat komt niet zozeer door dat er in de rijke buurten geen spoor meer van de storm te vinden is, in de arme buurten meer en meer mensen terug keren of dat de sporen van Katrina nu in tour-vorm als entertainment voor toeristen worden aangeboden. De levendigheid in de stad is met name te danken aan de bewoners van NOLA zelf.

Na de storm zijn er door verschillende organisaties een legio aan heropbouw-projecten gestart. Hoewel de giften en inzet van de meeste van deze organisaties er toe hebben geleid dat mensen hun huis weer konden opbouwen (het bekendste project is waarschijnlijk dat van Brad Pitt), had lang niet iedereen zoveel zin om terug te komen. Naast dat de meeste mensen een jaar of langer in een andere stad hadden gewoond – en dus al weer een nieuw leven waren begonnen – voelden velen zich ook in de steek gelaten door de (lokale) overheid. De schrale betonnen muurtjes die gebruikt worden (!) als bescherming tegen het water zijn veel te zwak voor heftige stormen als Katrina, en de overheid weet dit. Met andere woorden: waarom zou je terug gaan naar een plek waarvan nu al vaststaat dat er zich weer eenzelfde grote ramp zal voordoen (en je dus weer alles kwijt zult raken)?

Het antwoord is: cultuur. Was er voor Katrina al veel cultuur (met name in de vorm van muziek), na Katrina beleefde de stad een ware renaissance. Niet alleen werden al heel snel na de storm de eerste 2nd lines weer georganiseerd, uit het hele land trokken jonge mensen naar New Orleans om te helpen de stad weer op te bouwen. Dit waren vooral muzikanten, beeldend kunstenaars, curatoren, filmmakers en andere creative geesten. Met name de lage prijzen van woningen en land zorgden er voor dat deze mensen konden blijven, en verder konden gaan met het produceren van cultuur.

New Orleans lijkt het nieuwe Berlijn. Er is weinig werk en veel feest. Je kunt hier iedere dag van de week uitgaan. Het lijkt wel of iedereen op de een of andere manier cultureel actief is in de stad. Vaak binnen de muziek, maar net zo goed in de snel opkomende filmindustrie, als schrijver of in de beeldende kunst. Kunstenaars trekken naar de voormalige ghetto’s waar oorspronkelijke bewoners hun kans schoon zien en allerhande culturele initiatieven opzetten en daarmee de buurt aantrekkelijk maken. Met Prospect heeft de stad haar eigen internationale biennale. Mensen verkiezen de fiets boven de auto. Zelfs bij je portie bbq krijg je een goed smakende groene salade geserveerd (een unicum in Dixie). En zo kunnen we nog wel even doorgaan.

New Orleans heeft twee nadelen die Berlijn niet heeft: het ligt erg geïsoleerd en de kans dat de boel weer flink overstroomt in de toekomst is extreem groot. Wellicht dat een flinke toestroom van internationale cultuurmakers de stad uiteindelijk in economische waarde kan doen stijgen. Misschien dat zoiets de overheid kan overtuigen de ‘levees‘ daadwerkelijk bestand te maken tegen een categorie 5 orkaan. Hoewel enigzins sci-fi, zou het toch een briljant Amerikaans antwoord zijn op de huidige culturele bezuinigingszin in Europa.

Als je ooit in New Orleans bent, bezoek dan zeker deze plekken:
Trouser House
Good Children Gallery
Press Street
The Front
L9
Constance
Antenna Gallery
Beth’s Books
House of Dance Feathers
Spellcaster Lodge

2 Reacties op “Het nieuwe Berlijn

  1. Pingback: Dixie in retrospect | Down in Dixie

  2. Pingback: De mythe in het post-* tijdperk | Down in Dixie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s