Categorie archief: Alabama

Een monument voor het monument

Jeremiah Den Helder

'A film about a politician', performance, 2011 Den Helder

Over het algemeen komt de roep om een monument voor een bepaald persoon of bepaalde gebeurtenis vanuit het volk. Via de lokale politiek wordt er geld vrijgemaakt, een commissie uitgeschreven, en een plek geregeld. De groep mensen die emotioneel belang hebben bij het monument mogen hun zegje doen als jurylid, samen met de politiek verantwoordelijken. Dit gaat bijna altijd goed. Als een van de partijen een steekje laat vallen kan het echter uitdraaien op een langdurige rel, zoals bij het Anton de Kom monument in de Bijlmer. Terwijl de nazaten van Anton de Kom achter de uiteindelijke keuze van het kunstwerk stonden, waren diegenen die om het monument hadden gevraagd zelf niet gecharmeerd en zelfs zeer gekwetst en boos. Een jaren lange strijd was het gevolg. Geschiedenis bewijst zich op zo’n moment als een zeer gevoelig instrument dat alleen zuiver klinkt als alle snaren op de juiste manier worden aangeslagen.

Jeremiah Day krakersmonument

Krakersmonument, 2009

Van kunstenaar Jeremiah Day zou je kunnen zeggen dat hij dit instrument gebruikt om Jazz te spelen. In zijn pogingen om zich te verhouden tot historische, soms vergeten locaties, bewegingen of personen stelt hij zichzelf buitengewone opdrachten (zoals het realiseren van een monument voor de kraakbeweging) die bijzondere vragen oproepen en onderzoeken. Want wie mag er eigenlijk om een monument vragen en wie bepaalt of die persoon of gebeurtenis een monument waard is? En moet een monument eigenlijk wel tijdloos en ruimtelijk zijn? Wie is dan het publiek van zo’n monument? Hoe representeer je de zaken waar het echt om gaat zoals bijvoorbeeld het activeren van burgers door de kraakbeweging?

No Words For You, Springfield, 2008 (detail van installatie)

Alhoewel Day de term ‘monument’ niet altijd gebruikt in directe relatie tot al zijn werken, spelen bovenstaande zaken zeker een rol in al die werken. Zoals in zijn vorig jaar bij Ellen de Bruijne Projects vertoonde werk LA Homicide. Day maakte foto’s van crime scenes waarvan hij beschrijvingen vond op een weblog van de Los Angeles Times. De blogs tonen een kaartje met de exacte locatie van het misdrijf en een korte tekst die het misdrijf omschrijft. Day’s foto’s laten iets zien wat de blog niet toont, maar verhullen eigenlijk alles wat de blog wel toont. Grimmige stadsgezichten van een L.A zonder mensen. De foto’s geven de vermoorden een stem die groter is dan een blogpost van 6 regels en die romantischer is dan een kaartje met een pijl. De gruwelijkheden zijn niet in een abstracte vorm gegoten maar de plek is zwanger van het verhaal, gevangen in de foto. Day maakte een monument voor de vermoorden.

Bij zijn foto’s hoort altijd een verhaal. Deze worden vaak op de foto’s zelf geschreven maar komen het beste tot hun recht in de performances waarin Day, net als in de Jazz, improviseert op een thema. Beeld, muziek en beweging komen samen in een moment waarin zowel de beelden als de beweging en de zang het onderwerp aftasten; er is geen definitieve foto van de plek, er is geen vaste choreografie in de beweging, en er is geen van te voren geoefende melodie. Deze bijna ongrijpbare monumenten lijken fragiel maar zijn door de open opzet sterk en laten een blijvende indruk achter in het hoofd van de toeschouwer.

Jeremiah Day

The Lowndes County Idea - above: marker for the murder of Elmore Bollings and surrounding property

Jeremiah

The Lowndes County Idea - site proposed by a local businessman for my future memorial to the Lowndes County Freedom Organisation.

Voor de tentoonstelling What the modern age has gained in civility it has lost in poetic inspiration toont Day een ‘work in progress’ van het monument wat hij wil oprichten voor de Lowdnes County Freedom Organization (LCFO). In 2007 is Day door het van Abbemuseum in Eindhoven uitgenodigd voor een residency in Alabama in het licht van hun Heartland tentoonstelling. Day deed er onderzoek naar de LCFO en de Black Panthers, woonde een aantal maanden bij Joanne Bland, die als 8-jarig meisje meeliep in de Selma to Montgomery march, en kreeg het idee een monument op te richten voor de LCFO. De gevoeligheid van het onderwerp en maakt het bedenken en oprichten van dit monument tot een lastige taak. Day zegt er zelf over:

In the Lowndes County: Scenario video, Gwen Patton, one of the original activists of the LCFO, comments that she opposed the “sensationalism” of the famous Panthers and their armed marches and staged photographs. The Alabama group wanted to stay out of the newspapers, and work towards winning the political offices that were “closest to the people. ” What form would a non-sensationalistic, close-to-the-people commemoration take? There is an echo here of the American Revolutionary leader (and eventual President) John Adams’ remark: “Democracy has no monuments. It strikes no medallions. It does not bear the head of a man on its coins. Its true essence is iconoclasm.”

Deze laatste opmerking is een controversiële: toen Máxima in 2007 min of meer stelde dat de Nederlandse cultuur niet bestond kreeg ze de wind van voren. Day gaat juist uit van de beweeglijkheid van een samenleving bij het opzetten van zijn monumenten. Het iconoclasme als een bevestiging van het belang van een monument: zijn werk is een monument voor het monument.

Advertenties

Rutte was nooit in Alabama

Nu de sociale verworvenheden van welvaartsstaat Nederland met exponentieel toenemende snelheid worden weggehakt door politici wiens visie door hun kruideniersmentaliteit slechts uitgedrukt kan worden in een kasboekje, komt de bevolking in opstand. Het wordt langzaamaan duidelijk dat het niet slechts gaat om onze pensioenen, ons zorgstelsel of onze tentoonstellings- en theaterruimtes, maar dat het hier gaat om onze cultuur in de breedste zin van het woord.

Toen wij door de Black Belt in Alabama van Selma naar Montgomery reden, de route die Martin Luther King Jr. in 1965 liep met de duizenden aanhangers van de Civil Rights Movement om te strijden voor het stemrecht van de Afro-Amerikaanse bevolking, hebben wij met eigen ogen kunnen zien wat een overheid die zich niet meer bekommert om haar burgers voor schade kan aanrichten door haar afwezigheid. In de heftige geschiedenis van Alabama was er 1 moment waarop er hoop aan de horizon gloorde. Het is dit moment waar wij als politiek bewuste Nederlanders van kunnen leren.

Het is 1965, Lowndes County, Alabama bestaat voor 80% uit Afro-Amerikanen waarvan er niet één geregistreerd staat om te stemmen. Niet dat ze geen interesse hebben in politiek; het is te gevaarlijk om je te registreren. Bloody Lowndes is de toepasselijke bijnaam van deze gemeente waar de blanke bevolking niet schroomt bloedig geweld en intimidatie te gebruiken om haar macht te behouden. Vanuit een opstandige voedingsbodem, onder leiding van John Hulett, staat een kleine groep Afro-Amerikaanse activisten op die het gevecht om stemrecht aangaat. Stokely Carmichael, voorzitter van het landelijke Student Nonviolent Coordination Committee (SNCC), komt in 1965 met een aantal leden naar Lowndes County om de activisten te ondersteunen en het tij te keren. De gedrevenheid van de SNCC leden om de lokale Afro-Amerikaanse bevolking te overtuigen zich tegen de blanke onderdrukker te keren en op te komen voor haar rechten werpt binnen mum van tijd vruchten af. Eindeloos geduld, het ontzien van geweld, moord en onrecht, en de ondertekening van de Civil Rights Act, maken het mogelijk dat er binnen een jaar meer dan 2500 Afro-Amerikanen geregistreerd zijn. Tegelijkertijd worden deze moedige kiezers opgeleid om actief deel te nemen aan de lokale politiek. In workshops en massa bijeenkomsten leren de bewoners van Lowndes County hoe zij vanuit hun gemeenschap aan de politiek kunnen bijdragen. Stokely Carmichael ziet in Lowndes County de mogelijkheid om een nieuwe politieke partij op te richten waarbij de bevolking, geletterd of ongeletterd, op alle niveaus deelneemt aan het democratisch proces. Deze vorm van politiek noemt hij freedom politics.

Stokely Carmichael

Met de volledige ondersteuning van de Afro-Amerikaanse bevolking wordt in 1966 de Lowndes County Freedom Organization (LCFO) opgericht. De zwarte panter wordt het perfecte logo. Dit van nature vredelievende dier verandert in een killer wanneer zij in een hoek wordt gedreven. Black Panthers wordt al snel de bijnaam van de LCFO. Het duurt niet lang voordat de ideeën, en met name het logo, door het hele land navolging krijgen. De Black Panther Party zoals opgezet in Oakland, California, is hiervan de bekendste vanwege haar militante karakter.

Zoals Mark Rutte naar Amerika lijkt te kijken voor zijn politieke inspiratie, zo zouden wij naar Amerika kunnen kijken voor onze activistische ambities. Het organiseren van een grote groep politiek bewuste en mondige stemgerechtigden heeft veel veranderd voor de Afro-Amerikanen in het zuiden van de VS. Tegelijkertijd moeten we waken voor de oogkleppen-blik waarmee Rutte naar de VS kijkt en moeten we ook lering trekken uit de verdere ontwikkeling van de Freedom Politics: de nieuwe Afro-Amerikaanse leiders bleken net zo corrupt als hun blanke voorgangers.

Geplaatst in een historisch perspectief is de keuze voor het logo van de zwarte panter en het uiteindelijke verdwijnen van de strijdvaardige burgers interessant; het dier kwam oorspronkelijk voor in de zuidelijke staten toen het nog een regenwoud was. Toen het gebied totaal omgeploegd werd om het geschikt te maken voor de landbouw is de zwarte panter volledig uit het gebied verdwenen.

Wij hoopten dat met de komst van Obama de strijdkracht in de burgers zou wederkeren, maar helaas lijkt op de meeste plekken de hoop op betere tijden vervlogen. Alabama is hét voorbeeld van hoe belangrijk het is om als burger actief deel te nemen aan de democratie, en wat er kan gebeuren zodra de overheid een té dikke vinger in de pap krijgt en de bevolking tevreden achterover leunt. Net als de re-enactors van de civil war vol nostalgie over het dappere zuiden spreken, kijken de zwarte burgers door een roze bril terug naar de jaren dat Martin Luther King Jr. en de groep om hem heen het revolutionaire vuur aanwakkerden. Misschien dat Hasan Kwame Jeffries, de schrijver van het boek Bloody Lowndes, over het ontstaan van de Black Panther Party, de burgers weer bewust kan maken van hun verantwoordelijkheden in het politieke spel. En is het niet in Alabama, dan zou het nu wel eens een uitgekiend moment kunnen zijn deze strategieën in Nederland te verspreiden.

Als achtergrond bij Bloody Lowndes is de 14 uur durende documentaire Eyes on the Prize een must. Hierin wordt het hele gevecht om gelijke rechten van het begin tot het einde beschreven door middel van nieuwsberichten en interviews met betrokkenen.

Dixie in retrospect

Het is inmiddels 5 maanden geleden dat we terug zijn gekomen van ons onderzoek naar Southern Gothic in de Southern States van de Verenigde Staten. De voorbereidingen voor de tentoonstelling over Southern Gothic die we in 1646 gaan maken komende september zijn in volle gang. Dit is de laatste blogpost die specifiek over onze reis gaat. Hierin geven we een overzicht van de zaken uit mythisch Dixie die ons het meest zijn bijgebleven. Na deze post zullen we deze blog gebruiken om verschillende zaken rondom de tentoonstelling te bespreken. Denk daarbij aan zaken zoals de achtergrond van Southern Gothic, de waarde die de Gotieke methodiek op dit moment voor de Nederlandse samenleving kan hebben, uiteraard ook informatie over alle betrokken kunstenaars, instellingen, schrijvers en muzikanten en updates rondom de Kudzu plant die de Hortus Botanicus speciaal voor ons aan het kweken is.

Cultuur en het leven
Als je naar een gebied gaat waar bijna alle er enigszins toedoende muzikale stromingen van de afgelopen 150 jaar vandaan komen, mag je verwachten dat daar iets van te merken valt. En dat is ook zo. De Southern States zijn in cultureel opzicht het rijkste gebied van de Verenigde Staten. Dat werkt echter wel heel anders dan in Europa. Waar cultuur voor Europeanen iets is waar je naar toe gaat, is het voor de Southerners iets wat je doet, en waarmee je je bewust in een bepaalde traditie plaatst.

De echte cultuur van Dixie vind je niet in een concertzaal of museum, maar in huiskamers en achtertuinen. Dat maakt het voor toeristen een lastig gebied: je moet tenslotte wel een beetje moeite doen om in iemand’s huiskamer te geraken. Cultuur is iets wat men voor zichzelf doet, niet voor toeristen. Cultuur is eigenlijk net zoiets als een hamburger eten: leuk om te doen met anderen die ook lekker in een burgertje happen, maar niet het moment om te worden aangegaapt door toeristen die wel eens willen zien of je dat ding zonder knoeien naar binnen krijgt.

Armoede
We hadden zeker verwacht armoede tegen te komen, maar zo schrijnend als we het in Alabama zagen schoktte ons. In een notendop komt het er op neer dat de gebieden waar het racisme het hardnekkigst was na de afschaffing van de Jim Crow wetten leeg liepen. Met name de blanke, rijke bevolking trok naar plaatsen waar het overgrote deel van de bevolking wit was (plaatsen waar de blanke bevolking tijdens Jim Crow de slavernij min of meer voortzette door middel van sharecropping waren vaak meer dan 50% zwart). Niet alleen onttrokken ze zo het kapitaal uit grote gebieden, ook nam de werkgelegenheid sterk af doordat boeren en bedrijven verhuisden. De arme, slecht opgeleide, zwarte bevolking bleef achter. Ook waren ze vrijwel allemaal werkloos geworden, en was er ook geen uitzicht op nieuwe werkgelegenheid. De 4e generatie groeit nu op deze manier op, en naast hun materiële armoede is geestelijke armoede ook een probleem. Het onderwijs aldaar behoort tot het slechtste dat de Verenigde Staten te bieden hebben, en door de totale uitzichtloosheid van hun situatie komen deze mensen mentaal gebroken over. Veel meer dan t.v. kijken in hun trailer lijken ze niet te doen.

Landschap
De mate waarin het landschap van Dixie de afgelopen 100 jaar is veranderd is schrikbarend. Eigenlijk begon dat nog langer geleden: de ‘Deep South’ was ooit gewoon een stuk oerwoud. Tot de boeren al het land ontgonnen en er plantages op aanlegden. De laatste 100 jaar heeft de zware industrie een grote stempel of het landschap van Dixie gedrukt. Dat begon met het aanleggen van stuwmeren in het zuidelijke stuk van de Appalachen in Tennessee en North Carolina. Hele volksstammen werden gedwongen te verhuizen, en de bestaande infrastructuur was in één klap onbruikbaar. Iets later kwam in datzelfde gebied de mijnbouw op gang. Er werd met name steenkool gevonden. Een veel snellere manier om een berg van haar steenkool te ontdoen dan door diepe tunnels te graven, is de hele berg opblazen zodat de kolenader bloot komt te liggen. Dit proces wordt ‘Strip mining‘ genoemd, en verandert de (zuidelijke) Appalachen in rap tempo van ’s werelds langste gebergte tot een kale, op een maanlandschap gelijkende vlakte vol opgespoten en onnatuurlijk groen gras. De enige bergen die er over 50 jaar waarschijnlijk nog staan, zijn degenen die de stuwmeren en sludge ponds omringen.

Dan hebben we uiteraard de Kudzu, de ‘plant that ate the South’. Geïmporteerd vanwege zijn kwaliteiten om erosie tegen te gaan, groeit het nu overal. Als de plant niet in toom wordt gehouden door elke dag bijsnoeien, groeit ze binnen no-time over wegen, huizen en over voor langere tijd geparkeerde auto’s. Uiteraard groeit er niets anders meer op de plekken waar de Kudzu groeit, en is het een van de beste voorbeelden van de schade die een uitheemse soort kan aanrichten binnen een bepaald ecosysteem. De plant zorgt wel voor spectaculaire ‘creaties’ in het landschap wanneer zij bijvoorbeeld over een stel bomen heen groeit.

Ten slotte is er nog de kust aan de Golf van Mexico. Hoewel de olie-industrie bekend staat als vervuiler (er doen zich bijvoorbeeld vele malen vaker olierampen en rampjes voor dan wat de industrie naar buiten brengt volgens de lokale vissers), is de monding van de Mississippi waarschijnlijk een groter probleem. Van nature brengt deze enorme rivier een grote hoeveelheid zand en blubber met zich mee, dat rond de monding settelt en zo nieuw land aanmaakt. Dit nieuwe land bestaat uit ‘Wetlands‘, een groot gebied van brak moeras waar bepaalde grassoorten en Cipressen groeien. Deze zeer brede strook nieuw land dient als buffer voor bijvoorbeeld orkanen. Zodra een orkaan land raakt neemt zij namelijk aanzienlijk in kracht af. Ook zijn dit van oudsher gebieden waar de Cajun wonen. Dit zand en blubber is uiteraard totaal niet handig voor grote zeeschepen, en dus zijn er twee hele lullige stenen muren aangelegd om te zorgen dat het door de rivier meegevoerde zand zich niet kan vastzetten, en de rivier bevaarbaar blijft. Dit zorgt er zowel voor dat de machtige Mississippi een van de meest lullige mondingen heeft die we ooit gezien hebben (hieronder op een foto van kunstenares Michel Varisco). Ook verdwijnen de wetlands doordat het zand niet terug kan vloeien naar het land maar recht de zee in stroomt. Door het gemis van een natuurlijke afremming, zijn de orkanen een stuk krachtiger zodra ze bij New Orleans aankomen.

Cuisine
Een van de eerste dingen die ons opviel toen we in een supermarkt stonden was de totaal andere prijsverhouding tussen vlees en groente en fruit. Waar je in Nederland goedkoper uit bent als vegetariër, en waar je toch zeker 3 appels kunt kopen voor de prijs van 1 hamburger, is dat in Dixie precies omgedraaid. Het goedkoopste eten krijg je bij de fastfood-ketens, en dat is dus ook waar je gaat eten als je arm bent. De documentaire Food Inc geeft inzicht in de manier waarop dit soort praktijken door subsidies en private investeringsmaatschappijen mogelijk gemaakt worden. Ook de invloed van mega-supermarkten als Walmart is heel goed te merken in de kleine oude dorpjes van Dixie. De oude dorpskernen zijn leeg en verlaten. Soms zit er nog een eettentje, maar de winkels zijn bijna allemaal failliet. Ook de meeste huizen staan leeg.

Een paar minuten buiten zo’n dorpje vind je meestal een aantal trailer-parken. Dat is het nieuwe, centrumloze, dorp. Nog weer wat verderop staat een grote Walmart, geflankeerd door wat fastfood ketens. Hier doen mensen hun boodschappen vanuit alle omliggende dorpen. Het is een soort meta-centrum. Op de parkeerplaats ontmoeten mensen elkaar, en maken ze een praatje.
Als je veel langs de weg moeten eten – zoals wij dat moesten – heb je weinig andere keuze dan gefrituurd vlees of vis. Ze frituren werkelijk alles, en menige roadside eettent heeft een bordje aan de muur met de spreuk: ‘If it ain’t fried, it ain’t cooked‘. In steden zelf heb je uiteraard meer en vooral ook gezondere keuzes. Wij zijn vooral gecharmeerd van de barbecue. Het komt er eigenlijk op neer dat de rest van de wereld wel de hele tijd het woord ‘barbecue’ gebruikt, maar dat ze hier eigenlijk ‘grillen’ mee bedoelen. Barbecue is een proces van meerdere dagen, lage temperaturen, veel rook en een apparaat wat de tijden van de stoomketel doet herleven.

Terug in Nederland vallen de overeenkomsten nog het meest op: cultuur wordt de huiskamer in bezuinigt, ons landschap lijkt in de verste verte niet meer op wat het 200 jaar geleden was, het niveau van het onderwijs daalt, bepaalde delen van het land dreigen in spooksteden te veranderen, latent racisme is weer terug van weggeweest, en ook wij frituren er lustig op los. Wellicht zou het goed zijn voor deze regering om een bezoek te brengen aan een staat als Alabama. Hopelijk concluderen ze dan dat binnen hun taak als ‘verdeler van het schaarse goed’ Joie de Vivre ook een schaars goed is. En dan kunnen ze meteen de snackbar-lobby meenemen om eens te gaan praten over dat barbecuen.

De tentoonstelling ‘That what the modern era has gained in civility, it has lost in poetic inspiration‘, zal op zaterdag 3 september open gaan in 1646, Den Haag. Deze tentoonstelling is samengesteld door Maaike Gouwenberg & Joris Lindhout naar aanleiding van hun onderzoek naar Southern Gothic. De titel verwijst naar een zin uit de inleiding van ‘The castle of Otranto‘, geschreven door Richard Hurd. The castle of Otranto word gezien als het eerste Gotieke boek, en Hurd is een van de eerste aanhangers van dit zeer invloedrijke genre.

Geef de gek de ruimte

Naast de wereldberoemde folk-artist Howard Finster bestaan er in Dixie vele tuinen waarin de door God geroepen eigenaar autodidactisch aan de slag gaat met verf, mortel en al het grof vuil wat hij (meestal is het een man) kan krijgen. Waarschijnlijk is de combinatie van dure zorg, goedkope grond, een tropisch klimaat en een onaflatende stroom grof vuil een vruchtbare bodem voor de meest fantastische en bizarre installaties.

Hierbij een klein fotoverslag van alle even bijzondere als bizarre achtertuin-installaties die we tegen zijn gekomen.

Floyd Banks, Greenback, Tennessee:

Howard Finster, Summerville, Georgia:

Kenny Hill, Chauvin, Louisiana:

Onbekend, ergens langs de weg in Louisiana:

Pasaquan, Buena Vista, Georgia:

Reverend H.D Dennis, Vicksburg, Mississippi:

Zieltjes winnen

Zieltjes winnen gebeurt in Dixie ongeveer net zo als hamburgers verkopen: door reclame langs de weg te maken. Hoewel wij liever hamburgers eten dan hosties, zijn de reclames die de kerken maken vele malen beter dan die van de fastfood-ketens. Door middel van (onbedoeld) grappige, onbegrijpelijke of tenenkrommend slechte teksten wordt de automobilist verleid om de komende zondag nog eens langs te komen.

Hieronder een verzameling van deze teksten. Sommige hebben we kunnen fotograferen, de meeste hebben we opgeschreven:

“Give God what’s right, not what’s left”

“Heavenly forecast: God still reigns”

“God answers knee-mail”

“Life is like tennis; the one who serves normally wins”

“If God is your co-pilot, swap seats”

“Forbidden fruits create many jams”

“Open mind, open heart, open door”

“A lot of kneeling will keep you in good standing”

“If we came from apes, then why are there still apes?”

“Get an expert opinion: pray to God”

“When your time is up will God say: ‘well…’, or ‘well done!’?”

“Sail, don’t drift”

“Real men love Jesus”

“Unlike man God will always keep his word”

“Idleness is the rust of the soul”

“Don’t wait for 6 strong men to bring you to church”

“If you’re headed in the wrong direction God allows u-turns”

“The gospel is a declaration not a debate”

“Jesus is lord of highways and heroes”

“Been takin’ for granted? Imagine how God feels!”

“Leave this life with Jesus”

“Patience is trust in God’s timing”

“Exposure to the Son prevents burning”

“Autumn leaves, Jesus doesn’t”

“God specializes in happy endings”

“When the truth hurts it’s working”

“God doesn’t have a plan b”

“Let Jesus be your lighthouse”

“Books inform, the bible transforms”

“7 days without prayer makes one weak”

“In the dark? Follow the son”

“God created us as players, not as referees”


Lang zullen ze herleven

In de koelere maanden van het jaar worden in Dixie ieder weekend Civil War Re-enactments gehouden waarin de gevechten tussen de Union Soldiers en de Confederate Soldiers zo waarheidsgetrouw als mogelijk worden uitgebeeld. Groepjes re-enactors trekken van slagveld naar slagveld om in verschillende rollen deel te nemen aan het behouden van de geschiedenis. “Those who cannot remember the past are condemned to repeat it“ is de meest gehoorde uitspraak wanneer je de re-enactors vraagt waarom zij de verschillende gevechten keer op keer herhalen.

civil war 1

civil war 2

civil war 10

civil war 11

De re-enacters komen op vrijdag in civil war kostuum naar het terrein, zetten hun tentenkamp op, maken het vuur aan voor de maaltijd die op authentieke eind 19e eeuwse wijze wordt gekookt en starten met het uitwisselen van gedetailleerde kennis over de diverse gevechten. Op zaterdag is het terrein open voor publiek, voegen mobiele burger bakkers zich tussen de witte tenten en tonen verkopers hun civil-war waar. Ook staat er op de meeste terreinen een grote tent waar lezingen worden gehouden. Hier vertellen specialisten heel vermakelijk, in toepasselijke kleding en met geïmproviseerd oud accent, over de heldendaden van hun voorouders. In de middag vindt er minimaal één gevecht plaats waarbij alles uit de kast wordt gehaald. Van kanonnen en vuurwapens tot trommelaars, fluitisten en officieren op paarden die groepen soldaten aansturen. Scripts en beschrijvingen van de gevechten zijn de basis om alles zo precies mogelijk na te spelen. De mannen die tijdens deze hedendaagse strijd dodelijk gewond raken kunnen soms wel meer dan een kwartier stilliggen in de vaak onmogelijke positie waarin zij neerzakten. Het voornamelijk blanke publiek, wat met hamburger en cola in de hand al commentaarleverend het gevecht heeft aanschouwd, verlaat het terrein gelouterd. De re-enacters gaan terug naar hun tent om verder te praten over de oorlog en hun op houtvuur gekookte soep te verorberen. Op zondag rijden zij in hun truck, eventueel met conferate flag bumper sticker, terug naar huis.

civil war 12

civil war 13

De re-enactments zijn niet van de laatste decennia, ze begonnen al tijdens de Civil War zelf. Omdat het niet mogelijk was om alles vast te leggen met de fotocamera, werden de gevechten opnieuw uitgevoerd om op die manier gevallen kameraden te herdenken en landgenoten te onderwijzen. Het idee van het overdragen en behouden van de geschiedenis is nog steeds het uitgangspunt, al komt dit niet altijd duidelijk over op het publiek. Tijdens het gevecht is het evident wie er wint maar verdere details worden niet gegeven, deze lijken alleen bekend bij de deelnemers.

civil war 4

civil war 14

civil war 6

Re-enactors zijn er in diverse gradaties. Je hebt de groep die het niet erg vindt om kleding te dragen gemaakt met stoffen van nu, de zogenaamde ‘farbs’; de tweede en grootste groep is ‘mainstream’ waarbij de meeste kleding en gebruiken authentiek zijn maar waarbij het doel, het onderwijzen van de mede-amerikaan, belangrijker is dan het middel. En de derde groep zijn de ‘progressives’ of ‘hard core authentics’, ook wel ‘stitch nazis’ genoemd door de miereneukerige manier waarop alle details moeten kloppen. Niet alleen de kleding (van onderbroek tot overjas) is tot in de puntjes handgemaakt van stoffen uit de jaren van de oorlog, ook de manier van leven in het kamp moet accuraat zijn. Deze laatste groep is het hele weekend in zijn rol en zie je niet met een hamburger en cola over het terrein wandelen. Aan de omvang van veel deelnemers te zien schromen zij niet op de andere dagen van de week wel veel cola en burgers te nuttigen.

De re-enactments in Dixie worden met name gezien vanuit de Confederate kant. Dit betekent dat de Confederate vlag (ook wel rebel flag) met trots wordt gedragen en het niet altijd duidelijk is of de re-enacters het zelf wel eens zijn met de uitkomst van de oorlog die de slavernij afschafte. Het feit dat de confederate vlag voor het grootste gedeelte van de inwoners van Dixie verbonden wordt aan een pijnlijk verleden blijkt voor de re-enactors anders te zijn. Om de tegenstanders en critici voor te zijn wordt het gebruik van de vlag goedgepraat onder het motto ‘herritage, not hate’.

civil war 8

civil war 9

De re-enactments lijken daarnaast alleen over wapens, tactiek en oorlogsromantiek te gaan en niet over de inhoud van de oorlog. De vraag is dan ook wat ze uiteindelijk aan de educatie bijdragen wanneer die inhoud verder niet kritisch wordt behandeld. Wij vroegen ons bijvoorbeeld af of de Irak oorlog op een gegeven moment ook wordt gere-enact en of er dan wel of geen massa vernietigingswapens worden gevonden.

Civil war 16

De Roden tegen de Blauwen

Al rijdend hebben we de verkiezingen hier in Dixie voornamelijk via de radio gevolgd. Steeds switchend tussen het enigszins neutrale National Public Radio (net zo neutraal als de NOS) en de lokale praat-radio (veelal Tea Party supportende republikeinen) trachtten we een beeld te vormen van wat er waarom aan de hand is.

Nieuwsbrengers zoals CNN kunnen dat beeld vele malen beter schetsen dan wij. Wat duidelijk werd is dat het belangrijk is om de geschiedenis van de Amerikaanse politiek in het achterhoofd te houden bij het interpreteren van al dat nieuws. Dixie heeft een sleutelrol gespeeld in deze geschiedenis. Hierbij een korte en bondige samenvatting van de strijd tussen de Roden en de Blauwen in Dixie.

In den beginne waren er de Democraten. Zij geloofden in uitbreiding van de VS richting het westen en het zuiden, in gelijkheid tussen de blanke mensen, en waren tegen de Bank of the United States. Tegenstand vonden zij in de Whig Party (Whig Party, Tea Party, ze hebben in ieder geval meer humor dan de PVV). De Whig Party geloofde in modernisering en was min of meer tegen internationale handel. De Whig Party kon het niet eens worden over het wel of niet toestaan van slavernij in de nieuwste delen van Amerika, en viel uiteen.

In 1854 voerde democraat Stephen A. Douglas de Kansas-Nebraska Act door. Deze tekst was bedoeld om een spoorlijn tussen verschillende staten mogelijk te maken, maar bevatte ook de mogelijkheid voor de uitbreiding van slavernij naar de nieuwe delen van Amerika. Een aantal ex-Whig Party-ers waren hier tegen (o.a Abraham Lincoln), en vormden een nieuwe politieke beweging: de Republikeinen. De republikeinen waren voor modernisering, voor een vrije markt en tegen slavernij.

De democraten werden in Dixie gezien als een beschermer van de zuidelijke normen en waarden, en dus waren de meeste Southerners democraat. Met de verkiezing van republikein Lincoln tot president was de maat vol en besloten de Southern States zich af te scheiden om zo hun normen en waarden te kunnen behouden. De Civil War volgde.

In de periode na de Civil War (de Reconstruction Era) werden de voormalige Confederate States bestuurd door republikeinen uit het noorden. De blanke Southerners waren hier niet blij mee en organiseerden zich. In 1876 ruilden de blanke democraten hun stem bij de presidentsverkiezingen. De democratische southerners stemden op republikein Rutherford B. Hayes in ruil voor de beëindiging van de republikeinse controle in de Southern States.

De democraten in het zuiden begonnen in 1876 door middel van de zogenaamde Jim Crow wetten de levens van blanke en Afro-Amerikaanse mensen te scheiden. Slavernij mocht dan officieel afgeschaft zijn, gelijke rechten waren nog ver te zoeken. In 1965 werd hier door de inspanningen van de Civil Rights Movement een einde aan gemaakt. In dat jaar ondertekende de democratische president Lyndon B. Johnson verschillende ‘acts’ welke het einde betekenden van de Jim Crow praktijken in de Southern States.

De blanke Southerner was hier wederom niet blij mee. Onder andere door de op de blanke Southerner gerichte conservatieve campagne van de republikein Richard Nixon (president van 1969 tot 1974) kleurde het politieke landschap in Dixie rood (rood = republikeins). De republikeinen richtten zich op religie, ethische kwesties als abortus, patriottisme en de nationale economie. De blanke southerner kon zich met name goed vinden in de eerste drie speerpunten van de republikeinen.

Alhoewel ethische kwesties het debat in de VS vaak hebben aangeslingerd (slavernij, immigratie, abortus, homoseksualiteit, alcohol gebruik), en het verschil in opvatting vaak gebruikt wordt om de twee partijen te duiden, lijkt de uitslag van 2 november vooral te maken te hebben met de economie. De keuze tussen een socialistische heilstaat en een survival-of-the-fittest beleid is nu belangrijker dan bijvoorbeeld de vraag wanneer precies een nieuw leven begint. En daarmee zijn de verschillende standpunten hopelijk een stuk rationeler te beoordelen.