Categorie archief: Flora

What the modern era has gained in civility it has lost in poetic inspiration

In het kielzog van de op 1 september 2011 startende verkiezingscampagnes in de U.S.A. en in het licht van de manier waarop Nederland nog steeds naar Amerika kijkt als moderne, liberale heilstaat, opent op 3 september de tentoonstelling What the modern era has gained in civility it has lost in poetic inspiration in 1646. Kunstenaar Joris Lindhout en curator Maaike Gouwenberg deconstrueren het romantische en mythische beeld dat Hollywood nog steeds van Dixie produceert. Deze zuidelijke staten zijn door het neo-liberalisme als ‘gefaald’ bestempeld.

Met het fenomeen Southern Gothic als leidraad maakten zij een roadtrip door de zonnige duisternis van de net over de bible-belt heen stulpende vadsige onderbuik van Amerika. In hun gitzwarte Ford Explorer verkenden zij het terrein dat door schrijvers als William Faulkner, Flannery O’Connor, James Dickey, Cormac McCarthy en Harry Crews werd omschreven met terugkerende thema’s als discriminatie, fundamentalistisch christendom, xenofobische bergbewoners, culturele woestenij en armoede.

Met de ramen dicht en de airco op maximaal voerde de tocht door een derde wereld landschap waarin de feitelijke financiële armoede wordt verhuld met geveinsde nostalgische culturele rijkdom zoals de civil war re-enactments. Waarin de werkelijke culturele rijkdom, de verhalen en muziek, de huiskamer niet kan verlaten vanwege de financiële armoe. Een landschap waarin de overheid het Spanish Moss van Faulkners verhalen heeft vervangen door de alles verslindende Kudzu, een snel groeiende bonenstaak uit Japan. Een landschap vol ruïnes van verlaten mobile homes en kerken groter en moderner dan de Essalaam moskee in Rotterdam. Maar in de Southern States vonden Lindhout en Gouwenberg ook een landschap dat in elke achtertuin een museum of een installatie herbergt, waar je bij een bbq-joint lekkerder kan eten dan bij de Librije en waar ze de muziek maken die aan de basis ligt van de hedendaagse popmuziek.

What the modern era has gained in civility it has lost in poetic inspiration laat de Zuidelijke Staten zien door de ogen van kunstenaars, muzikanten en documentaire makers die er zijn opgegroeid alsmede door kunstenaars met een jarenlange fascinatie voor het gebied. Hoe ziet het leven eruit aan de andere kant van de mythe?

Ondersteunende events:
8 September, 20.00 hrs
“Stranger with a Camera”
Documentaires uit de zuidelijke Appalachen in samenwerking met Appalshop uit Whitesburg Kentucky

22 September, 20.00 hrs
“A piece of the body torn out by the roots might be more to the point”
– James Agee, Let Us Now Praise Famous Men
Talk and discussion with Jeremiah Day on the difficulty and stakes of the representation of political struggle in the US South.
Lezing over de invasieve plant Kudzu door Reinout Havinga, van de Hortus Botanicus in Amsterdam.

Booklaunch
“To live in the South one has to be a scar lover”
Publicatie met teksten van: Agnes Andeweg, Harry Crews, Hal Crowther, Maaike Gouwenberg & Joris Lindhout, Maxime Lachaud Tom Patterson en Maarten Zwiers.

24 September, 20.00 hrs
onderdeel van TodaysArt
“The Root of Bluegrass”
Ondersteund door live muziek en een verzameling platen schetsen Theo Marks en Han Orsel een beeld van een gebied dat prachtige en invloedrijke muziek voortbracht tijdens een van de meest vreselijke periodes van de Westerse moderne tijd.

What the modern era has gained in civility it has lost in poetic inspiration

Deelnemende kunstenaars: Brad Benischek & Case Miller, Chris Cogan, Jeremiah Day, Howard Finster, Joris Lindhout, Greely Myatt, Ricky Needham, Sanne Peper, Paul Thomas en Michel Varisco.
Curatoren: Maaike Gouwenberg en Joris Lindhout.

Met dank aan: Hortus Botanicus Amsterdam, USDA, ARS, Plant Genetic Resources Conservation Unit, Georgia, Pierre Tol, Victor Faccinto, en Laura Lashley.

Ondersteund door: Gemeente Den Haag, Stroom, Prins Bernhard Cultuurfonds Zuid-Holland, Fonds BKVB, en het Materiaalfonds.

Advertenties

Ruïneus landschap

Michel Varisco

Toen een dik jaar geleden een pijpleiding van het BP olieplatform ‘Deepwater Horizon’ ontplofte en daarmee een natuurramp veroorzaakte, mocht fotografe Michel Varisco als een van de weinigen mee om de ramp te documenteren. Dit resulteerde in een serie foto’s die zowel de horror van de ramp laten zien maar tegelijkertijd ook de schoonheid van de natuur tonen. Varisco toont het wrange contrast tussen de rationeel voorgestelde gevolgen van zo’n ramp en de schoonheid van een roodparelmoer-achtige schittering op een diep blauwe ondergrond.

mississippi spillway

Michel Varisco woont en werkt in New Orleans en concentreert zich in haar fotografisch werk op de veranderingen in de natuur van de Zuidelijke Staten. Met name de blijvende schade die door menselijk handelen in gang is gezet heeft haar aandacht. Zo heeft ze een serie waarin ze al jaren de in rap tempo verdwijnende wetlands volgt, en heeft ze het openzetten van de Morganza Spillway gedocumenteerd, wat een groot deel van Louisiana onder water zette.

wetlands

Deze wetlands vormden altijd een natuurlijke bescherming tegen orkanen. Doordat de wetlands een moerasachtig gebied zijn tussen de vaste kust en de zee remde de wetlands de stormen af, zodat die vervolgens niet op volle kracht de stad binnen kwamen. Door menselijk ingrijpen is de natuurlijke buffer veranderd. Naast het kappen van Cipressen op de wetlands (welke voor versteviging van het moeras zorgen) en het uitgraven van vaargeulen om het gekapte hout te verplaatsten, zijn er aan beide zijden van de mond van de Mississippi twee lange betonnen muren geplaatst waardoor de natuurlijke uitloop van het water is verlegt. Normaal gesproken zou het rivierwater, dat vol zit met zand en vruchtbare grondstoffen, de zee instromen, en zou dit zand terugvloeien naar het land en daar de aanwas van de wetlands verzorgen. Deze positieve kant van de Mississippi werkte alleen niet in het voordeel van de scheepvaart doordat de riviermonding steeds veranderde en niet diep genoeg was voor grote schepen. Met het vastleggen van de monding en het uitgraven van de rivier is de natuurlijke aanwas van de wetlands verstoord en groeien zij niet meer aan. Hierdoor is New Orleans kwetsbaar geworden, wat duidelijk werd na orkaan Katrina. En de Mighty Mississippi doet inmiddels enigszins gehandicapt aan.

In uiteenlopende vormen presenteert Varisco haar werk. De ene keer is het in een grote installatie in de openbare ruimte, de andere keer zijn het subtiele close ups die meer intiem worden vertoond, en dan weer is het een filter op een raam waardoor er een totaal nieuwe ervaring ontstaat. De meest indrukwekkende manier vonden wij de grote strakke foto’s van de olieramp. De serie was esthetisch ongelofelijk aantrekkelijk maar liet je direct nadenken over het menselijk handelen aan de kust van Louisiana. Varisco vertelde ons dat toen zij met de vissers meeging om de ramp te fotograferen, ze haar uitlegden dat dit niet de enige lekkage was maar dat er veel vaker kleinere lekken zijn. Daar heeft niemand het over, alleen de vissers lijken elkaar op de hoogte te houden zodat ze weten waar ze wel en niet hun vangst halen.
Het is ongelofelijk hoe Louisiana is veranderd in de afgelopen jaren. Michel Varisco laat het ons op een sublieme manier ervaren.

Een selectie van Varisco’s werk zal onderdeel uitmaken van de tentoonstelling That what the modern age has gained in civility it has lost in poetic inspiration welke zal openen op 3 september in 1646 in Den Haag.