Categorie archief: Florida

Dixie in retrospect

Het is inmiddels 5 maanden geleden dat we terug zijn gekomen van ons onderzoek naar Southern Gothic in de Southern States van de Verenigde Staten. De voorbereidingen voor de tentoonstelling over Southern Gothic die we in 1646 gaan maken komende september zijn in volle gang. Dit is de laatste blogpost die specifiek over onze reis gaat. Hierin geven we een overzicht van de zaken uit mythisch Dixie die ons het meest zijn bijgebleven. Na deze post zullen we deze blog gebruiken om verschillende zaken rondom de tentoonstelling te bespreken. Denk daarbij aan zaken zoals de achtergrond van Southern Gothic, de waarde die de Gotieke methodiek op dit moment voor de Nederlandse samenleving kan hebben, uiteraard ook informatie over alle betrokken kunstenaars, instellingen, schrijvers en muzikanten en updates rondom de Kudzu plant die de Hortus Botanicus speciaal voor ons aan het kweken is.

Cultuur en het leven
Als je naar een gebied gaat waar bijna alle er enigszins toedoende muzikale stromingen van de afgelopen 150 jaar vandaan komen, mag je verwachten dat daar iets van te merken valt. En dat is ook zo. De Southern States zijn in cultureel opzicht het rijkste gebied van de Verenigde Staten. Dat werkt echter wel heel anders dan in Europa. Waar cultuur voor Europeanen iets is waar je naar toe gaat, is het voor de Southerners iets wat je doet, en waarmee je je bewust in een bepaalde traditie plaatst.

De echte cultuur van Dixie vind je niet in een concertzaal of museum, maar in huiskamers en achtertuinen. Dat maakt het voor toeristen een lastig gebied: je moet tenslotte wel een beetje moeite doen om in iemand’s huiskamer te geraken. Cultuur is iets wat men voor zichzelf doet, niet voor toeristen. Cultuur is eigenlijk net zoiets als een hamburger eten: leuk om te doen met anderen die ook lekker in een burgertje happen, maar niet het moment om te worden aangegaapt door toeristen die wel eens willen zien of je dat ding zonder knoeien naar binnen krijgt.

Armoede
We hadden zeker verwacht armoede tegen te komen, maar zo schrijnend als we het in Alabama zagen schoktte ons. In een notendop komt het er op neer dat de gebieden waar het racisme het hardnekkigst was na de afschaffing van de Jim Crow wetten leeg liepen. Met name de blanke, rijke bevolking trok naar plaatsen waar het overgrote deel van de bevolking wit was (plaatsen waar de blanke bevolking tijdens Jim Crow de slavernij min of meer voortzette door middel van sharecropping waren vaak meer dan 50% zwart). Niet alleen onttrokken ze zo het kapitaal uit grote gebieden, ook nam de werkgelegenheid sterk af doordat boeren en bedrijven verhuisden. De arme, slecht opgeleide, zwarte bevolking bleef achter. Ook waren ze vrijwel allemaal werkloos geworden, en was er ook geen uitzicht op nieuwe werkgelegenheid. De 4e generatie groeit nu op deze manier op, en naast hun materiële armoede is geestelijke armoede ook een probleem. Het onderwijs aldaar behoort tot het slechtste dat de Verenigde Staten te bieden hebben, en door de totale uitzichtloosheid van hun situatie komen deze mensen mentaal gebroken over. Veel meer dan t.v. kijken in hun trailer lijken ze niet te doen.

Landschap
De mate waarin het landschap van Dixie de afgelopen 100 jaar is veranderd is schrikbarend. Eigenlijk begon dat nog langer geleden: de ‘Deep South’ was ooit gewoon een stuk oerwoud. Tot de boeren al het land ontgonnen en er plantages op aanlegden. De laatste 100 jaar heeft de zware industrie een grote stempel of het landschap van Dixie gedrukt. Dat begon met het aanleggen van stuwmeren in het zuidelijke stuk van de Appalachen in Tennessee en North Carolina. Hele volksstammen werden gedwongen te verhuizen, en de bestaande infrastructuur was in één klap onbruikbaar. Iets later kwam in datzelfde gebied de mijnbouw op gang. Er werd met name steenkool gevonden. Een veel snellere manier om een berg van haar steenkool te ontdoen dan door diepe tunnels te graven, is de hele berg opblazen zodat de kolenader bloot komt te liggen. Dit proces wordt ‘Strip mining‘ genoemd, en verandert de (zuidelijke) Appalachen in rap tempo van ’s werelds langste gebergte tot een kale, op een maanlandschap gelijkende vlakte vol opgespoten en onnatuurlijk groen gras. De enige bergen die er over 50 jaar waarschijnlijk nog staan, zijn degenen die de stuwmeren en sludge ponds omringen.

Dan hebben we uiteraard de Kudzu, de ‘plant that ate the South’. Geïmporteerd vanwege zijn kwaliteiten om erosie tegen te gaan, groeit het nu overal. Als de plant niet in toom wordt gehouden door elke dag bijsnoeien, groeit ze binnen no-time over wegen, huizen en over voor langere tijd geparkeerde auto’s. Uiteraard groeit er niets anders meer op de plekken waar de Kudzu groeit, en is het een van de beste voorbeelden van de schade die een uitheemse soort kan aanrichten binnen een bepaald ecosysteem. De plant zorgt wel voor spectaculaire ‘creaties’ in het landschap wanneer zij bijvoorbeeld over een stel bomen heen groeit.

Ten slotte is er nog de kust aan de Golf van Mexico. Hoewel de olie-industrie bekend staat als vervuiler (er doen zich bijvoorbeeld vele malen vaker olierampen en rampjes voor dan wat de industrie naar buiten brengt volgens de lokale vissers), is de monding van de Mississippi waarschijnlijk een groter probleem. Van nature brengt deze enorme rivier een grote hoeveelheid zand en blubber met zich mee, dat rond de monding settelt en zo nieuw land aanmaakt. Dit nieuwe land bestaat uit ‘Wetlands‘, een groot gebied van brak moeras waar bepaalde grassoorten en Cipressen groeien. Deze zeer brede strook nieuw land dient als buffer voor bijvoorbeeld orkanen. Zodra een orkaan land raakt neemt zij namelijk aanzienlijk in kracht af. Ook zijn dit van oudsher gebieden waar de Cajun wonen. Dit zand en blubber is uiteraard totaal niet handig voor grote zeeschepen, en dus zijn er twee hele lullige stenen muren aangelegd om te zorgen dat het door de rivier meegevoerde zand zich niet kan vastzetten, en de rivier bevaarbaar blijft. Dit zorgt er zowel voor dat de machtige Mississippi een van de meest lullige mondingen heeft die we ooit gezien hebben (hieronder op een foto van kunstenares Michel Varisco). Ook verdwijnen de wetlands doordat het zand niet terug kan vloeien naar het land maar recht de zee in stroomt. Door het gemis van een natuurlijke afremming, zijn de orkanen een stuk krachtiger zodra ze bij New Orleans aankomen.

Cuisine
Een van de eerste dingen die ons opviel toen we in een supermarkt stonden was de totaal andere prijsverhouding tussen vlees en groente en fruit. Waar je in Nederland goedkoper uit bent als vegetariër, en waar je toch zeker 3 appels kunt kopen voor de prijs van 1 hamburger, is dat in Dixie precies omgedraaid. Het goedkoopste eten krijg je bij de fastfood-ketens, en dat is dus ook waar je gaat eten als je arm bent. De documentaire Food Inc geeft inzicht in de manier waarop dit soort praktijken door subsidies en private investeringsmaatschappijen mogelijk gemaakt worden. Ook de invloed van mega-supermarkten als Walmart is heel goed te merken in de kleine oude dorpjes van Dixie. De oude dorpskernen zijn leeg en verlaten. Soms zit er nog een eettentje, maar de winkels zijn bijna allemaal failliet. Ook de meeste huizen staan leeg.

Een paar minuten buiten zo’n dorpje vind je meestal een aantal trailer-parken. Dat is het nieuwe, centrumloze, dorp. Nog weer wat verderop staat een grote Walmart, geflankeerd door wat fastfood ketens. Hier doen mensen hun boodschappen vanuit alle omliggende dorpen. Het is een soort meta-centrum. Op de parkeerplaats ontmoeten mensen elkaar, en maken ze een praatje.
Als je veel langs de weg moeten eten – zoals wij dat moesten – heb je weinig andere keuze dan gefrituurd vlees of vis. Ze frituren werkelijk alles, en menige roadside eettent heeft een bordje aan de muur met de spreuk: ‘If it ain’t fried, it ain’t cooked‘. In steden zelf heb je uiteraard meer en vooral ook gezondere keuzes. Wij zijn vooral gecharmeerd van de barbecue. Het komt er eigenlijk op neer dat de rest van de wereld wel de hele tijd het woord ‘barbecue’ gebruikt, maar dat ze hier eigenlijk ‘grillen’ mee bedoelen. Barbecue is een proces van meerdere dagen, lage temperaturen, veel rook en een apparaat wat de tijden van de stoomketel doet herleven.

Terug in Nederland vallen de overeenkomsten nog het meest op: cultuur wordt de huiskamer in bezuinigt, ons landschap lijkt in de verste verte niet meer op wat het 200 jaar geleden was, het niveau van het onderwijs daalt, bepaalde delen van het land dreigen in spooksteden te veranderen, latent racisme is weer terug van weggeweest, en ook wij frituren er lustig op los. Wellicht zou het goed zijn voor deze regering om een bezoek te brengen aan een staat als Alabama. Hopelijk concluderen ze dan dat binnen hun taak als ‘verdeler van het schaarse goed’ Joie de Vivre ook een schaars goed is. En dan kunnen ze meteen de snackbar-lobby meenemen om eens te gaan praten over dat barbecuen.

De tentoonstelling ‘That what the modern era has gained in civility, it has lost in poetic inspiration‘, zal op zaterdag 3 september open gaan in 1646, Den Haag. Deze tentoonstelling is samengesteld door Maaike Gouwenberg & Joris Lindhout naar aanleiding van hun onderzoek naar Southern Gothic. De titel verwijst naar een zin uit de inleiding van ‘The castle of Otranto‘, geschreven door Richard Hurd. The castle of Otranto word gezien als het eerste Gotieke boek, en Hurd is een van de eerste aanhangers van dit zeer invloedrijke genre.

Advertenties

Geef de gek de ruimte

Naast de wereldberoemde folk-artist Howard Finster bestaan er in Dixie vele tuinen waarin de door God geroepen eigenaar autodidactisch aan de slag gaat met verf, mortel en al het grof vuil wat hij (meestal is het een man) kan krijgen. Waarschijnlijk is de combinatie van dure zorg, goedkope grond, een tropisch klimaat en een onaflatende stroom grof vuil een vruchtbare bodem voor de meest fantastische en bizarre installaties.

Hierbij een klein fotoverslag van alle even bijzondere als bizarre achtertuin-installaties die we tegen zijn gekomen.

Floyd Banks, Greenback, Tennessee:

Howard Finster, Summerville, Georgia:

Kenny Hill, Chauvin, Louisiana:

Onbekend, ergens langs de weg in Louisiana:

Pasaquan, Buena Vista, Georgia:

Reverend H.D Dennis, Vicksburg, Mississippi:

Zieltjes winnen

Zieltjes winnen gebeurt in Dixie ongeveer net zo als hamburgers verkopen: door reclame langs de weg te maken. Hoewel wij liever hamburgers eten dan hosties, zijn de reclames die de kerken maken vele malen beter dan die van de fastfood-ketens. Door middel van (onbedoeld) grappige, onbegrijpelijke of tenenkrommend slechte teksten wordt de automobilist verleid om de komende zondag nog eens langs te komen.

Hieronder een verzameling van deze teksten. Sommige hebben we kunnen fotograferen, de meeste hebben we opgeschreven:

“Give God what’s right, not what’s left”

“Heavenly forecast: God still reigns”

“God answers knee-mail”

“Life is like tennis; the one who serves normally wins”

“If God is your co-pilot, swap seats”

“Forbidden fruits create many jams”

“Open mind, open heart, open door”

“A lot of kneeling will keep you in good standing”

“If we came from apes, then why are there still apes?”

“Get an expert opinion: pray to God”

“When your time is up will God say: ‘well…’, or ‘well done!’?”

“Sail, don’t drift”

“Real men love Jesus”

“Unlike man God will always keep his word”

“Idleness is the rust of the soul”

“Don’t wait for 6 strong men to bring you to church”

“If you’re headed in the wrong direction God allows u-turns”

“The gospel is a declaration not a debate”

“Jesus is lord of highways and heroes”

“Been takin’ for granted? Imagine how God feels!”

“Leave this life with Jesus”

“Patience is trust in God’s timing”

“Exposure to the Son prevents burning”

“Autumn leaves, Jesus doesn’t”

“God specializes in happy endings”

“When the truth hurts it’s working”

“God doesn’t have a plan b”

“Let Jesus be your lighthouse”

“Books inform, the bible transforms”

“7 days without prayer makes one weak”

“In the dark? Follow the son”

“God created us as players, not as referees”


De Roden tegen de Blauwen

Al rijdend hebben we de verkiezingen hier in Dixie voornamelijk via de radio gevolgd. Steeds switchend tussen het enigszins neutrale National Public Radio (net zo neutraal als de NOS) en de lokale praat-radio (veelal Tea Party supportende republikeinen) trachtten we een beeld te vormen van wat er waarom aan de hand is.

Nieuwsbrengers zoals CNN kunnen dat beeld vele malen beter schetsen dan wij. Wat duidelijk werd is dat het belangrijk is om de geschiedenis van de Amerikaanse politiek in het achterhoofd te houden bij het interpreteren van al dat nieuws. Dixie heeft een sleutelrol gespeeld in deze geschiedenis. Hierbij een korte en bondige samenvatting van de strijd tussen de Roden en de Blauwen in Dixie.

In den beginne waren er de Democraten. Zij geloofden in uitbreiding van de VS richting het westen en het zuiden, in gelijkheid tussen de blanke mensen, en waren tegen de Bank of the United States. Tegenstand vonden zij in de Whig Party (Whig Party, Tea Party, ze hebben in ieder geval meer humor dan de PVV). De Whig Party geloofde in modernisering en was min of meer tegen internationale handel. De Whig Party kon het niet eens worden over het wel of niet toestaan van slavernij in de nieuwste delen van Amerika, en viel uiteen.

In 1854 voerde democraat Stephen A. Douglas de Kansas-Nebraska Act door. Deze tekst was bedoeld om een spoorlijn tussen verschillende staten mogelijk te maken, maar bevatte ook de mogelijkheid voor de uitbreiding van slavernij naar de nieuwe delen van Amerika. Een aantal ex-Whig Party-ers waren hier tegen (o.a Abraham Lincoln), en vormden een nieuwe politieke beweging: de Republikeinen. De republikeinen waren voor modernisering, voor een vrije markt en tegen slavernij.

De democraten werden in Dixie gezien als een beschermer van de zuidelijke normen en waarden, en dus waren de meeste Southerners democraat. Met de verkiezing van republikein Lincoln tot president was de maat vol en besloten de Southern States zich af te scheiden om zo hun normen en waarden te kunnen behouden. De Civil War volgde.

In de periode na de Civil War (de Reconstruction Era) werden de voormalige Confederate States bestuurd door republikeinen uit het noorden. De blanke Southerners waren hier niet blij mee en organiseerden zich. In 1876 ruilden de blanke democraten hun stem bij de presidentsverkiezingen. De democratische southerners stemden op republikein Rutherford B. Hayes in ruil voor de beëindiging van de republikeinse controle in de Southern States.

De democraten in het zuiden begonnen in 1876 door middel van de zogenaamde Jim Crow wetten de levens van blanke en Afro-Amerikaanse mensen te scheiden. Slavernij mocht dan officieel afgeschaft zijn, gelijke rechten waren nog ver te zoeken. In 1965 werd hier door de inspanningen van de Civil Rights Movement een einde aan gemaakt. In dat jaar ondertekende de democratische president Lyndon B. Johnson verschillende ‘acts’ welke het einde betekenden van de Jim Crow praktijken in de Southern States.

De blanke Southerner was hier wederom niet blij mee. Onder andere door de op de blanke Southerner gerichte conservatieve campagne van de republikein Richard Nixon (president van 1969 tot 1974) kleurde het politieke landschap in Dixie rood (rood = republikeins). De republikeinen richtten zich op religie, ethische kwesties als abortus, patriottisme en de nationale economie. De blanke southerner kon zich met name goed vinden in de eerste drie speerpunten van de republikeinen.

Alhoewel ethische kwesties het debat in de VS vaak hebben aangeslingerd (slavernij, immigratie, abortus, homoseksualiteit, alcohol gebruik), en het verschil in opvatting vaak gebruikt wordt om de twee partijen te duiden, lijkt de uitslag van 2 november vooral te maken te hebben met de economie. De keuze tussen een socialistische heilstaat en een survival-of-the-fittest beleid is nu belangrijker dan bijvoorbeeld de vraag wanneer precies een nieuw leven begint. En daarmee zijn de verschillende standpunten hopelijk een stuk rationeler te beoordelen.

(Pickup) Trucks

Elke zichzelf respecterende Southerner heeft een pickup truck. De ‘truck’ (zoals de vehicels hier liefkozend genoemd worden) stamt uit de tijd dat de meeste Southerners nog boer waren. De stadse Southerner van vandaag ontleent een groot deel van zijn/haar imago nog altijd aan de truck. Dat een truck voor hen net zo veel nut heeft als een Mountainbike voor een Hollander mag de pret niet drukken.

Vaak zie je nog echte trucks langs de weg staan. Meestal half weg geroest bij een oude boerderij, maar soms ook totaal omgebouwd bij een custom car shop. Het prototype Southern truck is de ’48 Ford Flathead v8 (net zo een als wij in ons logo hebben bij de Groene Amsterdammer). Deze trucks werden intensief gebruikt, en de eigenaar had vaak geen geld om kapotte onderdelen te vervangen.  Zaken als ruitenwissers, remlichten, bumpers en geluidsdempers zijn niet strikt noodzakelijk om van A naar B te komen. Een grote steen doet het altijd goed als handrem. Wat uiteindelijk overbleef was de met een v8 aangedreven versie van een Amsterdamse stadsfiets.

In 1957 introduceerde Ford de Ranchero. Een soort sedan met laadbak en Cadillac-achtige staartvinnen die weinig met de authentieke plattelands truck te maken hebben. De truck zou nooit meer dezelfde zijn.
Tegenwoordig zie je nog wel eens een wat kleiner jaren ’70 model truck rondrijden met een ouder iemand achter het stuur. Niet meer gewassen sinds de aanschaf, een achterlicht wat met tape gemaakt is en een rechter buitenspiegel die op half zeven hangt – dat is nog een echte. De extreem grote, glimmende, verhoogde en met allerhande toeters en bellen voorziene truck zoals die nu de snelwegen domineert is altijd verdacht schoon en krasvrij. Het enige vieze wat daar vaak op te vinden valt is een bumpersticker met een ‘rebel flag‘.

Stap 1: De auto

Een van de eerste obstakels die je tegenkomt tijdens de voorbereidingen van een tour als de onze is het vervoer. Aangezien het met een grote hoeveelheid bagage fijner is én omdat de Noord Amerikaanse infrastructuur gemaakt is voor de auto lijkt dit de beste keus.

Een auto huren voor drie maanden is niet echt een optie qua kosten: de verplichte verzekering komt op meer dan twee keer zoveel als de huurprijs van de auto zelf. Dus dan maar een auto kopen, wat sowieso leuker is – en wellicht nog wat opbrengt wanneer je hem aan het einde van de reis goed kan verkopen.

Echter, zodra je op het internet de mogelijkheden omtrent het kopen en verzekeren van een auto in de VS voor tijdelijk gebruik door toeristen bekijkt, lijkt het kopen van een auto een welhaast onmogelijke zaak. Op de meeste fora is men het erover eens dat het kopen van een auto geen enkel probleem is, maar dat de ellende begint zodra je de auto wilt verzekeren (wat ook verplicht is in de VS). Zo moet je een adres hebben in de VS, zijn er allerhande verschillen in het afsluiten van verzekering per staat, moet de bestuurder 21 jaar of ouder zijn, je minimaal 2 jaar een rijbewijs hebben, en zo gaat de lijst met problemen nog wel even door.

Gelukkig hebben wij een hele andere ervaring. Twee dagen na aankomst reden wij in onze roestige, benzine-slurpende ’98 Ford Explorer 4L V6 verzekerd en wel Miami uit.

Op internet vonden wij Yoli Wheeler, de fantastische Nederlands-Amerikaanse directrice van het bedrijf Shop USSA (shipping van boten tot onderbroeken vanuit de EU naar de VS en andersom). Zij werd onze gids door het oerwoud in autoland. Zoals eerder aangegeven is het eerste, en grootste probleem het verkrijgen van een adres in de VS wat gebruikt kan worden voor de registratie & verzekering. Wij hebben hiervoor Yoli Wheeler’s adres gebruikt. Tegen een kleine vergoeding ontvangt zij alle papieren en stuurt deze ‘overnight’ naar de plaatst waar wij op dat moment verblijven. Je kan hier bijvoorbeeld ook het adres van de auto dealer voor gebruiken. Eigenlijk ben je er dan al: je moet natuurlijk nog een goede auto vinden, maar dat is opzich niet anders dan in Nederland. Ze hebben geen APK of een dergelijk systeem in de VS, dus een goede inspectie is wel belangrijk. Ook moesten wij alles contant betalen. Het is handig om dat geld al mee te nemen vanuit Nederland, want $3500 schud je niet zomaar uit een Amerikaanse ATM.

Alle andere problemen die wij op internet tegen zijn gekomen behoren tot het rijk der fabelen. Joris heeft net drie maanden zijn rijbewijs; geen probleem. De verzekering afsluiten voor drie maanden; geen probleem. Yoli Wheeler heeft toeristen op dezelfde manier geholpen in een aantal andere staten, dus ook dat is geen probleem.

Speciaal voor de auto en de bijbehorende verzekering vlogen wij naar Miami – ons oorspronkelijke plan was om naar Washington D.C te vliegen. Dat hadden we dus gewoon kunnen doen, ware het niet dat we dan twee dagen aan een heerlijk strand hadden misgelopen.