Categorie archief: Georgia

Groene, dwaze, onsterfelijke geesten

U zult na onze vorige twee posts over Kudzu wel bekend zijn met deze plant. Speciaal voor de tentoonstelling in 1646 kweekt de Hortus Botanicus in Amsterdam een aantal exemplaren voor ons. De ervaring leert dat deze in de Southern States zeer invasieve plant in Nederland niet zo goed weet te aarden. Over het hoe en waarom planten invasief kunnen worden in ecosystemen waar zij oorspronkelijk niet voorkomen en over hoe het nou zit met onze Kudzu zal Reinout Havinga, de bioloog van de Hortus, op donderdag 22 september een lezing geven in de tentoonstelling.

James Dickey is de schrijver van het boek waarop de film Deliverance gebaseerd is. Hoewel hij in eerste instantie volledig meewerkte aan de verfilming, heeft hij zich later helemaal uit het project terug getrokken. De manier waarop de regisseur de in het boek zo subliem beschreven delicate balans tussen wat beschaving een mens oplevert en wat hij daarvoor achter zich laat omvormde tot een soort Hillbilly-poppenkast kon Dickey niet bekoren.
Het hierna volgende gedicht over Kudzu van zijn hand toont zijn literaire kunnen. Wellicht motiveert het u om 39 jaar na het verschijnen van de film alsnog het boek te gaan lezen.

Kudzu – James Dickey

Japan invades. Far Eastern vines
Run from the clay banks they are

Supposed to keep from eroding.
Up telephone poles,
Which rear, half out of leafage
As though they would shriek,
Like things smothered by their own
Green, mindless, unkillable ghosts.
In Georgia, the legend says
That you must close your windows

At night to keep it out of the house.
The glass is tinged with green, even so,

As the tendrils crawl over the fields.
The night the kudzu has
Your pasture, you sleep like the dead.
Silence has grown Oriental
And you cannot step upon ground:
Your leg plunges somewhere
It should not, it never should be,
Disappears, and waits to be struck

Anywhere between sole and kneecap:
For when the kudzu comes,

The snakes do, and weave themselves
Among its lengthening vines,
Their spade heads resting on leaves,
Growing also, in earthly power
And the huge circumstance of concealment.
One by one the cows stumble in,
Drooling a hot green froth,
And die, seeing the wood of their stalls

Strain to break into leaf.
In your closed house, with the vine

Tapping your window like lightning,
You remember what tactics to use.
In the wrong yellow fog-light of dawn
You herd them in, the hogs,
Head down in their hairy fat,
The meaty troops, to the pasture.
The leaves of the kudzu quake
With the serpents’ fear, inside

The meadow ringed with men
Holding sticks, on the country roads.

The hogs disappear in the leaves.
The sound is intense, subhuman,
Nearly human with purposive rage.
There is no terror
Sound from the snakes.
No one can see the desperate, futile
Striking under the leaf heads.
Now and then, the flash of a long

Living vine, a cold belly,
Leaps up, torn apart, then falls

Under the tussling surface.
You have won, and wait for frost,
When, at the merest touch
Of cold, the kudzu turns
Black, withers inward and dies,
Leaving a mass of brown strings
Like the wires of a gigantic switchboard.
You open your windows,

With the lightning restored to the sky
And no leaves rising to bury

You alive inside your frail house,
And you think, in the opened cold,
Of the surface of things and its terrors,
And of the mistaken, mortal
Arrogance of the snakes
As the vines, growing insanely, sent
Great powers into their bodies
And the freedom to strike without warning:

From them, though they killed
Your cattle, such energy also flowed

To you from the knee-high meadow
(It was as though you had
A green sword twined among
The veins of your growing right arm–
Such strength as you would not believe
If you stood alone in a proper
Shaved field among your safe cows–):
Came in through your closed

Leafy windows and almighty sleep
And prospered, till rooted out.

Advertenties

Jezus in Athene

Geloof is in Dixie normaler dan het hebben van een tv. De meeste mensen trouwen jong en gaan op zondag naar de kerk. Zo ook de studenten van de Lamar Dodd School of Art in Athens Georgia, waar kunstenaar Christopher Cogan lesgeeft. Hij introduceert de studenten in een wereld waar ze versteld van staan en probeert de liefde voor Jezus aan te vullen met de liefde voor hedendaagse kunst en het denken daarover.

Na zijn studie in Frankrijk woonde hij in Amsterdam waar hij terecht kwam in de house-scene van de jaren ’90, in eerste instantie als runner bij de iT. In die tijd zette hij de performance band Melted Men op waarmee hij eens in de vier jaar rondtoert. Het zijn over de top performances ondersteund door waanzinnige verhalen en meeslepende, soms oorverdovende maar goed dansbare muziek. Chris springt zelf hyperactief over het toneel en doet het vertelwerk in een mix van talen. The Player uit Rotterdam bracht hun muziek op vinyl uit.

Ver weg van deze bizarre, aan de Roxy-tijd herinnerende performances, in het idyllische stadje Athens, maakt Cogan video’s, installaties, performances en sculpturen die veelal refereren aan verhalen en gebeurtenissen in de zuidelijke staten. De explosieve energie die je terug vindt in de Melted Men performances vinden hier hun weg in sociaal-politiek gemotiveerde theatrale opstellingen die doen denken aan een mix tussen Olaf Breuning en Marc Bijl.

Athens is in de staat Georgia een van de weinige steden waar hedendaagse kunst een plek heeft. Het plaatsje staat bekend als een ‘College Town’, wat betekend dat er een universiteit staat. Zo’n universiteit maakt een wereld van verschil: in een College Town vind je nog allerhande lokale winkels en koffiehuizen, heb je galeries en musea, is er een actieve hedendaagse muziek scène, en support iedereen het lokale Football team.

De beeldende kunstafdeling van de Lamar Dodd School of Art wordt geleid door Rotterdamse kunstenaar Martijn van Wagtendonk. Met hem maakten we het briljante plan voor een academie waarin de Christelijke studenten worden opgeleid vanuit de liefde voor Jezus (Jezus is in Dixie de man, over God hebben ze het niet zo vaak). Door het curriculum zo in te richtten dat alle facetten van het geloof benaderd worden vanuit de kunsten zouden dit wel eens hele goeie studenten kunnen worden. Waar de studenten nu zachtjes worden gepushd niet te veel van hun liefde voor het geloof in hun ‘kunst’ te verwerken zou deze extreme school juist een catharsis kunnen opleveren die de studenten naar het volgende niveau kan brengen. Religieuze kunst die voorbijgaat aan de propaganda. Het begin van een nieuwe stroming, met van Wagtendonk als nieuwe Paulus?

Southern Pith

Toen wij bijna een half jaar geleden in Athens, Georgia waren, nam kunstenaar Chris Cogan (oprichter van Melted Men en ook te zien in onze tentoonstelling) ons mee naar Paul Thomas. Na onze korte beschrijving van het project en de referenties aan Harry Crews’ boeken en de steeds terugkerende inspiratiebron ‘Searching for the wrong eyed Jesus’, werden we direct doorverwezen naar Paul Thomas. In de stromende regen waar onze zwarte Explorer niet tegen bestand bleek, kwamen we aan bij een typisch southern houten huis met veranda. Naast de altijd aanwezige bank, stonden er allerlei objecten die hij in zogenaamde thrift stores en bij garage sales heeft gevonden.

Paul, met halflang vlassig haar dat steeds voor zijn ogen valt, verwelkomt ons verlegen en we kunnen nog net op een klein hoekje zitten tussen alle dozen en spullen in het huis. Het is zeker de beste plek waar we tot nu toe zijn geweest. Het is een verzamelkoning pur sang. De ‘hoarding’ mania in South Park is er niets bij. Meest fascinerend waren de dozen vol met ‘mislukte’ foto’s, achtergelaten door klanten in een fotozaak. Paul Thomas gebruikt ze om series te maken die de groteske en nostalgische kanten van het zuiden laten zien.

Het zijn niet zozeer de kleinburgerlijke elementen die hem aantrekken in het zuiden, juist de exceptionele beelden versterkt hij of probeert hij in collages te vangen. De serie ‘Presidents’ is een reeks collages waarop bijvoorbeeld Lyndon B. Johnson en James Monroe een grote kuif krijgen en Stalin onherkenbaar is geworden door de vrouwelijke krullen op zijn gezicht. Maar deze collages zijn braaf en esthetisch in vergelijking met de collage die Paul zelf de beste visualisatie van Southern Gothic vindt. De ‘amber waves of grain’ verwijzen naar America the Beautiful  en ‘sowing your wild oats’, duidend op de wilde jaren van een jonge man. Maar het beeld komt ook uit het onderbewuste, bevat bijbelverwijzingen en een schepje Dada.

Naast zijn werk als kunstenaar is hij jaren lang de motor geweest in de Athens kunst en muziek scene. Ook al woont de gitarist van R.E.M bij hem om de hoek, hij heeft jaren de underground muziek scene geleid en avonden georganiseerd waar mensen het nu nog over hebben. Chris Cogan met Melted Men zou er niet misstaan.

Paul Thomas woont niet alleen in een huis vol met zuidelijke rariteiten, hij kent ze ook en verwerkt ze in alle vormen van werk. Een heel klein stukje van zijn gigantische archief neemt hij mee naar 1646 om daar ter plaatste de beste Southern Gothic installatie te maken die Den Haag zich kan wensen.

Dixie in retrospect

Het is inmiddels 5 maanden geleden dat we terug zijn gekomen van ons onderzoek naar Southern Gothic in de Southern States van de Verenigde Staten. De voorbereidingen voor de tentoonstelling over Southern Gothic die we in 1646 gaan maken komende september zijn in volle gang. Dit is de laatste blogpost die specifiek over onze reis gaat. Hierin geven we een overzicht van de zaken uit mythisch Dixie die ons het meest zijn bijgebleven. Na deze post zullen we deze blog gebruiken om verschillende zaken rondom de tentoonstelling te bespreken. Denk daarbij aan zaken zoals de achtergrond van Southern Gothic, de waarde die de Gotieke methodiek op dit moment voor de Nederlandse samenleving kan hebben, uiteraard ook informatie over alle betrokken kunstenaars, instellingen, schrijvers en muzikanten en updates rondom de Kudzu plant die de Hortus Botanicus speciaal voor ons aan het kweken is.

Cultuur en het leven
Als je naar een gebied gaat waar bijna alle er enigszins toedoende muzikale stromingen van de afgelopen 150 jaar vandaan komen, mag je verwachten dat daar iets van te merken valt. En dat is ook zo. De Southern States zijn in cultureel opzicht het rijkste gebied van de Verenigde Staten. Dat werkt echter wel heel anders dan in Europa. Waar cultuur voor Europeanen iets is waar je naar toe gaat, is het voor de Southerners iets wat je doet, en waarmee je je bewust in een bepaalde traditie plaatst.

De echte cultuur van Dixie vind je niet in een concertzaal of museum, maar in huiskamers en achtertuinen. Dat maakt het voor toeristen een lastig gebied: je moet tenslotte wel een beetje moeite doen om in iemand’s huiskamer te geraken. Cultuur is iets wat men voor zichzelf doet, niet voor toeristen. Cultuur is eigenlijk net zoiets als een hamburger eten: leuk om te doen met anderen die ook lekker in een burgertje happen, maar niet het moment om te worden aangegaapt door toeristen die wel eens willen zien of je dat ding zonder knoeien naar binnen krijgt.

Armoede
We hadden zeker verwacht armoede tegen te komen, maar zo schrijnend als we het in Alabama zagen schoktte ons. In een notendop komt het er op neer dat de gebieden waar het racisme het hardnekkigst was na de afschaffing van de Jim Crow wetten leeg liepen. Met name de blanke, rijke bevolking trok naar plaatsen waar het overgrote deel van de bevolking wit was (plaatsen waar de blanke bevolking tijdens Jim Crow de slavernij min of meer voortzette door middel van sharecropping waren vaak meer dan 50% zwart). Niet alleen onttrokken ze zo het kapitaal uit grote gebieden, ook nam de werkgelegenheid sterk af doordat boeren en bedrijven verhuisden. De arme, slecht opgeleide, zwarte bevolking bleef achter. Ook waren ze vrijwel allemaal werkloos geworden, en was er ook geen uitzicht op nieuwe werkgelegenheid. De 4e generatie groeit nu op deze manier op, en naast hun materiële armoede is geestelijke armoede ook een probleem. Het onderwijs aldaar behoort tot het slechtste dat de Verenigde Staten te bieden hebben, en door de totale uitzichtloosheid van hun situatie komen deze mensen mentaal gebroken over. Veel meer dan t.v. kijken in hun trailer lijken ze niet te doen.

Landschap
De mate waarin het landschap van Dixie de afgelopen 100 jaar is veranderd is schrikbarend. Eigenlijk begon dat nog langer geleden: de ‘Deep South’ was ooit gewoon een stuk oerwoud. Tot de boeren al het land ontgonnen en er plantages op aanlegden. De laatste 100 jaar heeft de zware industrie een grote stempel of het landschap van Dixie gedrukt. Dat begon met het aanleggen van stuwmeren in het zuidelijke stuk van de Appalachen in Tennessee en North Carolina. Hele volksstammen werden gedwongen te verhuizen, en de bestaande infrastructuur was in één klap onbruikbaar. Iets later kwam in datzelfde gebied de mijnbouw op gang. Er werd met name steenkool gevonden. Een veel snellere manier om een berg van haar steenkool te ontdoen dan door diepe tunnels te graven, is de hele berg opblazen zodat de kolenader bloot komt te liggen. Dit proces wordt ‘Strip mining‘ genoemd, en verandert de (zuidelijke) Appalachen in rap tempo van ’s werelds langste gebergte tot een kale, op een maanlandschap gelijkende vlakte vol opgespoten en onnatuurlijk groen gras. De enige bergen die er over 50 jaar waarschijnlijk nog staan, zijn degenen die de stuwmeren en sludge ponds omringen.

Dan hebben we uiteraard de Kudzu, de ‘plant that ate the South’. Geïmporteerd vanwege zijn kwaliteiten om erosie tegen te gaan, groeit het nu overal. Als de plant niet in toom wordt gehouden door elke dag bijsnoeien, groeit ze binnen no-time over wegen, huizen en over voor langere tijd geparkeerde auto’s. Uiteraard groeit er niets anders meer op de plekken waar de Kudzu groeit, en is het een van de beste voorbeelden van de schade die een uitheemse soort kan aanrichten binnen een bepaald ecosysteem. De plant zorgt wel voor spectaculaire ‘creaties’ in het landschap wanneer zij bijvoorbeeld over een stel bomen heen groeit.

Ten slotte is er nog de kust aan de Golf van Mexico. Hoewel de olie-industrie bekend staat als vervuiler (er doen zich bijvoorbeeld vele malen vaker olierampen en rampjes voor dan wat de industrie naar buiten brengt volgens de lokale vissers), is de monding van de Mississippi waarschijnlijk een groter probleem. Van nature brengt deze enorme rivier een grote hoeveelheid zand en blubber met zich mee, dat rond de monding settelt en zo nieuw land aanmaakt. Dit nieuwe land bestaat uit ‘Wetlands‘, een groot gebied van brak moeras waar bepaalde grassoorten en Cipressen groeien. Deze zeer brede strook nieuw land dient als buffer voor bijvoorbeeld orkanen. Zodra een orkaan land raakt neemt zij namelijk aanzienlijk in kracht af. Ook zijn dit van oudsher gebieden waar de Cajun wonen. Dit zand en blubber is uiteraard totaal niet handig voor grote zeeschepen, en dus zijn er twee hele lullige stenen muren aangelegd om te zorgen dat het door de rivier meegevoerde zand zich niet kan vastzetten, en de rivier bevaarbaar blijft. Dit zorgt er zowel voor dat de machtige Mississippi een van de meest lullige mondingen heeft die we ooit gezien hebben (hieronder op een foto van kunstenares Michel Varisco). Ook verdwijnen de wetlands doordat het zand niet terug kan vloeien naar het land maar recht de zee in stroomt. Door het gemis van een natuurlijke afremming, zijn de orkanen een stuk krachtiger zodra ze bij New Orleans aankomen.

Cuisine
Een van de eerste dingen die ons opviel toen we in een supermarkt stonden was de totaal andere prijsverhouding tussen vlees en groente en fruit. Waar je in Nederland goedkoper uit bent als vegetariër, en waar je toch zeker 3 appels kunt kopen voor de prijs van 1 hamburger, is dat in Dixie precies omgedraaid. Het goedkoopste eten krijg je bij de fastfood-ketens, en dat is dus ook waar je gaat eten als je arm bent. De documentaire Food Inc geeft inzicht in de manier waarop dit soort praktijken door subsidies en private investeringsmaatschappijen mogelijk gemaakt worden. Ook de invloed van mega-supermarkten als Walmart is heel goed te merken in de kleine oude dorpjes van Dixie. De oude dorpskernen zijn leeg en verlaten. Soms zit er nog een eettentje, maar de winkels zijn bijna allemaal failliet. Ook de meeste huizen staan leeg.

Een paar minuten buiten zo’n dorpje vind je meestal een aantal trailer-parken. Dat is het nieuwe, centrumloze, dorp. Nog weer wat verderop staat een grote Walmart, geflankeerd door wat fastfood ketens. Hier doen mensen hun boodschappen vanuit alle omliggende dorpen. Het is een soort meta-centrum. Op de parkeerplaats ontmoeten mensen elkaar, en maken ze een praatje.
Als je veel langs de weg moeten eten – zoals wij dat moesten – heb je weinig andere keuze dan gefrituurd vlees of vis. Ze frituren werkelijk alles, en menige roadside eettent heeft een bordje aan de muur met de spreuk: ‘If it ain’t fried, it ain’t cooked‘. In steden zelf heb je uiteraard meer en vooral ook gezondere keuzes. Wij zijn vooral gecharmeerd van de barbecue. Het komt er eigenlijk op neer dat de rest van de wereld wel de hele tijd het woord ‘barbecue’ gebruikt, maar dat ze hier eigenlijk ‘grillen’ mee bedoelen. Barbecue is een proces van meerdere dagen, lage temperaturen, veel rook en een apparaat wat de tijden van de stoomketel doet herleven.

Terug in Nederland vallen de overeenkomsten nog het meest op: cultuur wordt de huiskamer in bezuinigt, ons landschap lijkt in de verste verte niet meer op wat het 200 jaar geleden was, het niveau van het onderwijs daalt, bepaalde delen van het land dreigen in spooksteden te veranderen, latent racisme is weer terug van weggeweest, en ook wij frituren er lustig op los. Wellicht zou het goed zijn voor deze regering om een bezoek te brengen aan een staat als Alabama. Hopelijk concluderen ze dan dat binnen hun taak als ‘verdeler van het schaarse goed’ Joie de Vivre ook een schaars goed is. En dan kunnen ze meteen de snackbar-lobby meenemen om eens te gaan praten over dat barbecuen.

De tentoonstelling ‘That what the modern era has gained in civility, it has lost in poetic inspiration‘, zal op zaterdag 3 september open gaan in 1646, Den Haag. Deze tentoonstelling is samengesteld door Maaike Gouwenberg & Joris Lindhout naar aanleiding van hun onderzoek naar Southern Gothic. De titel verwijst naar een zin uit de inleiding van ‘The castle of Otranto‘, geschreven door Richard Hurd. The castle of Otranto word gezien als het eerste Gotieke boek, en Hurd is een van de eerste aanhangers van dit zeer invloedrijke genre.

Geef de gek de ruimte

Naast de wereldberoemde folk-artist Howard Finster bestaan er in Dixie vele tuinen waarin de door God geroepen eigenaar autodidactisch aan de slag gaat met verf, mortel en al het grof vuil wat hij (meestal is het een man) kan krijgen. Waarschijnlijk is de combinatie van dure zorg, goedkope grond, een tropisch klimaat en een onaflatende stroom grof vuil een vruchtbare bodem voor de meest fantastische en bizarre installaties.

Hierbij een klein fotoverslag van alle even bijzondere als bizarre achtertuin-installaties die we tegen zijn gekomen.

Floyd Banks, Greenback, Tennessee:

Howard Finster, Summerville, Georgia:

Kenny Hill, Chauvin, Louisiana:

Onbekend, ergens langs de weg in Louisiana:

Pasaquan, Buena Vista, Georgia:

Reverend H.D Dennis, Vicksburg, Mississippi:

Zieltjes winnen

Zieltjes winnen gebeurt in Dixie ongeveer net zo als hamburgers verkopen: door reclame langs de weg te maken. Hoewel wij liever hamburgers eten dan hosties, zijn de reclames die de kerken maken vele malen beter dan die van de fastfood-ketens. Door middel van (onbedoeld) grappige, onbegrijpelijke of tenenkrommend slechte teksten wordt de automobilist verleid om de komende zondag nog eens langs te komen.

Hieronder een verzameling van deze teksten. Sommige hebben we kunnen fotograferen, de meeste hebben we opgeschreven:

“Give God what’s right, not what’s left”

“Heavenly forecast: God still reigns”

“God answers knee-mail”

“Life is like tennis; the one who serves normally wins”

“If God is your co-pilot, swap seats”

“Forbidden fruits create many jams”

“Open mind, open heart, open door”

“A lot of kneeling will keep you in good standing”

“If we came from apes, then why are there still apes?”

“Get an expert opinion: pray to God”

“When your time is up will God say: ‘well…’, or ‘well done!’?”

“Sail, don’t drift”

“Real men love Jesus”

“Unlike man God will always keep his word”

“Idleness is the rust of the soul”

“Don’t wait for 6 strong men to bring you to church”

“If you’re headed in the wrong direction God allows u-turns”

“The gospel is a declaration not a debate”

“Jesus is lord of highways and heroes”

“Been takin’ for granted? Imagine how God feels!”

“Leave this life with Jesus”

“Patience is trust in God’s timing”

“Exposure to the Son prevents burning”

“Autumn leaves, Jesus doesn’t”

“God specializes in happy endings”

“When the truth hurts it’s working”

“God doesn’t have a plan b”

“Let Jesus be your lighthouse”

“Books inform, the bible transforms”

“7 days without prayer makes one weak”

“In the dark? Follow the son”

“God created us as players, not as referees”


Lang zullen ze herleven

In de koelere maanden van het jaar worden in Dixie ieder weekend Civil War Re-enactments gehouden waarin de gevechten tussen de Union Soldiers en de Confederate Soldiers zo waarheidsgetrouw als mogelijk worden uitgebeeld. Groepjes re-enactors trekken van slagveld naar slagveld om in verschillende rollen deel te nemen aan het behouden van de geschiedenis. “Those who cannot remember the past are condemned to repeat it“ is de meest gehoorde uitspraak wanneer je de re-enactors vraagt waarom zij de verschillende gevechten keer op keer herhalen.

civil war 1

civil war 2

civil war 10

civil war 11

De re-enacters komen op vrijdag in civil war kostuum naar het terrein, zetten hun tentenkamp op, maken het vuur aan voor de maaltijd die op authentieke eind 19e eeuwse wijze wordt gekookt en starten met het uitwisselen van gedetailleerde kennis over de diverse gevechten. Op zaterdag is het terrein open voor publiek, voegen mobiele burger bakkers zich tussen de witte tenten en tonen verkopers hun civil-war waar. Ook staat er op de meeste terreinen een grote tent waar lezingen worden gehouden. Hier vertellen specialisten heel vermakelijk, in toepasselijke kleding en met geïmproviseerd oud accent, over de heldendaden van hun voorouders. In de middag vindt er minimaal één gevecht plaats waarbij alles uit de kast wordt gehaald. Van kanonnen en vuurwapens tot trommelaars, fluitisten en officieren op paarden die groepen soldaten aansturen. Scripts en beschrijvingen van de gevechten zijn de basis om alles zo precies mogelijk na te spelen. De mannen die tijdens deze hedendaagse strijd dodelijk gewond raken kunnen soms wel meer dan een kwartier stilliggen in de vaak onmogelijke positie waarin zij neerzakten. Het voornamelijk blanke publiek, wat met hamburger en cola in de hand al commentaarleverend het gevecht heeft aanschouwd, verlaat het terrein gelouterd. De re-enacters gaan terug naar hun tent om verder te praten over de oorlog en hun op houtvuur gekookte soep te verorberen. Op zondag rijden zij in hun truck, eventueel met conferate flag bumper sticker, terug naar huis.

civil war 12

civil war 13

De re-enactments zijn niet van de laatste decennia, ze begonnen al tijdens de Civil War zelf. Omdat het niet mogelijk was om alles vast te leggen met de fotocamera, werden de gevechten opnieuw uitgevoerd om op die manier gevallen kameraden te herdenken en landgenoten te onderwijzen. Het idee van het overdragen en behouden van de geschiedenis is nog steeds het uitgangspunt, al komt dit niet altijd duidelijk over op het publiek. Tijdens het gevecht is het evident wie er wint maar verdere details worden niet gegeven, deze lijken alleen bekend bij de deelnemers.

civil war 4

civil war 14

civil war 6

Re-enactors zijn er in diverse gradaties. Je hebt de groep die het niet erg vindt om kleding te dragen gemaakt met stoffen van nu, de zogenaamde ‘farbs’; de tweede en grootste groep is ‘mainstream’ waarbij de meeste kleding en gebruiken authentiek zijn maar waarbij het doel, het onderwijzen van de mede-amerikaan, belangrijker is dan het middel. En de derde groep zijn de ‘progressives’ of ‘hard core authentics’, ook wel ‘stitch nazis’ genoemd door de miereneukerige manier waarop alle details moeten kloppen. Niet alleen de kleding (van onderbroek tot overjas) is tot in de puntjes handgemaakt van stoffen uit de jaren van de oorlog, ook de manier van leven in het kamp moet accuraat zijn. Deze laatste groep is het hele weekend in zijn rol en zie je niet met een hamburger en cola over het terrein wandelen. Aan de omvang van veel deelnemers te zien schromen zij niet op de andere dagen van de week wel veel cola en burgers te nuttigen.

De re-enactments in Dixie worden met name gezien vanuit de Confederate kant. Dit betekent dat de Confederate vlag (ook wel rebel flag) met trots wordt gedragen en het niet altijd duidelijk is of de re-enacters het zelf wel eens zijn met de uitkomst van de oorlog die de slavernij afschafte. Het feit dat de confederate vlag voor het grootste gedeelte van de inwoners van Dixie verbonden wordt aan een pijnlijk verleden blijkt voor de re-enactors anders te zijn. Om de tegenstanders en critici voor te zijn wordt het gebruik van de vlag goedgepraat onder het motto ‘herritage, not hate’.

civil war 8

civil war 9

De re-enactments lijken daarnaast alleen over wapens, tactiek en oorlogsromantiek te gaan en niet over de inhoud van de oorlog. De vraag is dan ook wat ze uiteindelijk aan de educatie bijdragen wanneer die inhoud verder niet kritisch wordt behandeld. Wij vroegen ons bijvoorbeeld af of de Irak oorlog op een gegeven moment ook wordt gere-enact en of er dan wel of geen massa vernietigingswapens worden gevonden.

Civil war 16