Categorie archief: Religie

Jezus in Athene

Geloof is in Dixie normaler dan het hebben van een tv. De meeste mensen trouwen jong en gaan op zondag naar de kerk. Zo ook de studenten van de Lamar Dodd School of Art in Athens Georgia, waar kunstenaar Christopher Cogan lesgeeft. Hij introduceert de studenten in een wereld waar ze versteld van staan en probeert de liefde voor Jezus aan te vullen met de liefde voor hedendaagse kunst en het denken daarover.

Na zijn studie in Frankrijk woonde hij in Amsterdam waar hij terecht kwam in de house-scene van de jaren ’90, in eerste instantie als runner bij de iT. In die tijd zette hij de performance band Melted Men op waarmee hij eens in de vier jaar rondtoert. Het zijn over de top performances ondersteund door waanzinnige verhalen en meeslepende, soms oorverdovende maar goed dansbare muziek. Chris springt zelf hyperactief over het toneel en doet het vertelwerk in een mix van talen. The Player uit Rotterdam bracht hun muziek op vinyl uit.

Ver weg van deze bizarre, aan de Roxy-tijd herinnerende performances, in het idyllische stadje Athens, maakt Cogan video’s, installaties, performances en sculpturen die veelal refereren aan verhalen en gebeurtenissen in de zuidelijke staten. De explosieve energie die je terug vindt in de Melted Men performances vinden hier hun weg in sociaal-politiek gemotiveerde theatrale opstellingen die doen denken aan een mix tussen Olaf Breuning en Marc Bijl.

Athens is in de staat Georgia een van de weinige steden waar hedendaagse kunst een plek heeft. Het plaatsje staat bekend als een ‘College Town’, wat betekend dat er een universiteit staat. Zo’n universiteit maakt een wereld van verschil: in een College Town vind je nog allerhande lokale winkels en koffiehuizen, heb je galeries en musea, is er een actieve hedendaagse muziek scène, en support iedereen het lokale Football team.

De beeldende kunstafdeling van de Lamar Dodd School of Art wordt geleid door Rotterdamse kunstenaar Martijn van Wagtendonk. Met hem maakten we het briljante plan voor een academie waarin de Christelijke studenten worden opgeleid vanuit de liefde voor Jezus (Jezus is in Dixie de man, over God hebben ze het niet zo vaak). Door het curriculum zo in te richtten dat alle facetten van het geloof benaderd worden vanuit de kunsten zouden dit wel eens hele goeie studenten kunnen worden. Waar de studenten nu zachtjes worden gepushd niet te veel van hun liefde voor het geloof in hun ‘kunst’ te verwerken zou deze extreme school juist een catharsis kunnen opleveren die de studenten naar het volgende niveau kan brengen. Religieuze kunst die voorbijgaat aan de propaganda. Het begin van een nieuwe stroming, met van Wagtendonk als nieuwe Paulus?

Advertenties

Zieltjes winnen

Zieltjes winnen gebeurt in Dixie ongeveer net zo als hamburgers verkopen: door reclame langs de weg te maken. Hoewel wij liever hamburgers eten dan hosties, zijn de reclames die de kerken maken vele malen beter dan die van de fastfood-ketens. Door middel van (onbedoeld) grappige, onbegrijpelijke of tenenkrommend slechte teksten wordt de automobilist verleid om de komende zondag nog eens langs te komen.

Hieronder een verzameling van deze teksten. Sommige hebben we kunnen fotograferen, de meeste hebben we opgeschreven:

“Give God what’s right, not what’s left”

“Heavenly forecast: God still reigns”

“God answers knee-mail”

“Life is like tennis; the one who serves normally wins”

“If God is your co-pilot, swap seats”

“Forbidden fruits create many jams”

“Open mind, open heart, open door”

“A lot of kneeling will keep you in good standing”

“If we came from apes, then why are there still apes?”

“Get an expert opinion: pray to God”

“When your time is up will God say: ‘well…’, or ‘well done!’?”

“Sail, don’t drift”

“Real men love Jesus”

“Unlike man God will always keep his word”

“Idleness is the rust of the soul”

“Don’t wait for 6 strong men to bring you to church”

“If you’re headed in the wrong direction God allows u-turns”

“The gospel is a declaration not a debate”

“Jesus is lord of highways and heroes”

“Been takin’ for granted? Imagine how God feels!”

“Leave this life with Jesus”

“Patience is trust in God’s timing”

“Exposure to the Son prevents burning”

“Autumn leaves, Jesus doesn’t”

“God specializes in happy endings”

“When the truth hurts it’s working”

“God doesn’t have a plan b”

“Let Jesus be your lighthouse”

“Books inform, the bible transforms”

“7 days without prayer makes one weak”

“In the dark? Follow the son”

“God created us as players, not as referees”


Wij zijn allen slaaf van onze zonden

Na een serieuze poging om te zondigen tijdens een College Football Game (helaas mislukt door alle alcohol-, rook-, en andere plezierverboden in The Land of the Free), begaven wij ons op zondagochtend naar de kerk zoals elke rechtschapen Dixiaan dat doet. Het betrof hier niet zomaar een kerk, maar het Family Worship Center van Jimmy Swaggart. Jimmy en familie zijn van de straffe tak, en verspreiden de Pentecostal Gospel (in Nederland Pinkstergemeente genoemd). Dat houdt in: veel zingen, spreken in tongen, healings en een letterlijke interpretatie van de bijbel (een van de vele letterlijke interpretaties natuurlijk).

Een groot gedeelte van Dixie staat bekend als The Bible Belt, en met recht. Een gemiddel dorp in Dixie bevat meer kerken dan dat er coffeeshops zijn in Amsterdam. De pentecostals zijn samen met de baptists de grootste, maar je vindt hier ook veel methodists en presbyterians. En dan zijn er natuurlijk ontelbare kleine afsplitsingen met hun eigen kerken. De familie Swaggart heeft het serieus aangepakt, en heeft sinds 1975 een waar miljoenen-imperium opgebouwd door middel van radiostations, tv shows, cd’s, internet, en natuurlijk hun eigen kerk; the Family Worship Center.

Zoals het een serieus man van god betaamt is Jimmy een aantal keer in opspraak geraakt door sexuele ‘schandalen’.

Wat opviel bij binnenkomst was het gemengde Afro-Amerikaanse en blanke publiek. Het koor leidde de dienst in met een aantal gospels zoals wij die min of meer in de Afro-Amerikaanse kerken verwachtten. Deze plotselinge mix van culturen verrastte ons positief, en dus klapte wij het ritme van de gospel als vriendelijke nieuwkomers mee.

Niet lang daarna begon Jimmy’s zoon Donnie zijn preek. De preek bestond uit een walgelijke parabool tussen slavernij en zondigen. Slavenhandelaar John Newton werd gebruikt als voorbeeld van een zondaar wie god vergiffenis schenkt op het moment dat hij zich van zijn zonden bewust wordt. De met name in de zuidelijke staten van Noord-Amerika nog immer voelbare zonde van slavernij werd vervolgens op één lijn gesteld met alchol- en drugsgebruik, gokken en de ‘zonde’ van homosexualiteit. Omdat de onmetelijke walgelijkheid van deze preek zich moeilijk laat vertalen hebben wij een opname gemaakt, welke hier te beluisteren is. Wij stopten abrubt met klappen. Onze zondagochtend was naar de klote. Wij voelden ons niet gered en niet gereinigd. Wij voelden ons eerder ondergekotst.