Categorie archief: West Virginia

Dixie in retrospect

Het is inmiddels 5 maanden geleden dat we terug zijn gekomen van ons onderzoek naar Southern Gothic in de Southern States van de Verenigde Staten. De voorbereidingen voor de tentoonstelling over Southern Gothic die we in 1646 gaan maken komende september zijn in volle gang. Dit is de laatste blogpost die specifiek over onze reis gaat. Hierin geven we een overzicht van de zaken uit mythisch Dixie die ons het meest zijn bijgebleven. Na deze post zullen we deze blog gebruiken om verschillende zaken rondom de tentoonstelling te bespreken. Denk daarbij aan zaken zoals de achtergrond van Southern Gothic, de waarde die de Gotieke methodiek op dit moment voor de Nederlandse samenleving kan hebben, uiteraard ook informatie over alle betrokken kunstenaars, instellingen, schrijvers en muzikanten en updates rondom de Kudzu plant die de Hortus Botanicus speciaal voor ons aan het kweken is.

Cultuur en het leven
Als je naar een gebied gaat waar bijna alle er enigszins toedoende muzikale stromingen van de afgelopen 150 jaar vandaan komen, mag je verwachten dat daar iets van te merken valt. En dat is ook zo. De Southern States zijn in cultureel opzicht het rijkste gebied van de Verenigde Staten. Dat werkt echter wel heel anders dan in Europa. Waar cultuur voor Europeanen iets is waar je naar toe gaat, is het voor de Southerners iets wat je doet, en waarmee je je bewust in een bepaalde traditie plaatst.

De echte cultuur van Dixie vind je niet in een concertzaal of museum, maar in huiskamers en achtertuinen. Dat maakt het voor toeristen een lastig gebied: je moet tenslotte wel een beetje moeite doen om in iemand’s huiskamer te geraken. Cultuur is iets wat men voor zichzelf doet, niet voor toeristen. Cultuur is eigenlijk net zoiets als een hamburger eten: leuk om te doen met anderen die ook lekker in een burgertje happen, maar niet het moment om te worden aangegaapt door toeristen die wel eens willen zien of je dat ding zonder knoeien naar binnen krijgt.

Armoede
We hadden zeker verwacht armoede tegen te komen, maar zo schrijnend als we het in Alabama zagen schoktte ons. In een notendop komt het er op neer dat de gebieden waar het racisme het hardnekkigst was na de afschaffing van de Jim Crow wetten leeg liepen. Met name de blanke, rijke bevolking trok naar plaatsen waar het overgrote deel van de bevolking wit was (plaatsen waar de blanke bevolking tijdens Jim Crow de slavernij min of meer voortzette door middel van sharecropping waren vaak meer dan 50% zwart). Niet alleen onttrokken ze zo het kapitaal uit grote gebieden, ook nam de werkgelegenheid sterk af doordat boeren en bedrijven verhuisden. De arme, slecht opgeleide, zwarte bevolking bleef achter. Ook waren ze vrijwel allemaal werkloos geworden, en was er ook geen uitzicht op nieuwe werkgelegenheid. De 4e generatie groeit nu op deze manier op, en naast hun materiële armoede is geestelijke armoede ook een probleem. Het onderwijs aldaar behoort tot het slechtste dat de Verenigde Staten te bieden hebben, en door de totale uitzichtloosheid van hun situatie komen deze mensen mentaal gebroken over. Veel meer dan t.v. kijken in hun trailer lijken ze niet te doen.

Landschap
De mate waarin het landschap van Dixie de afgelopen 100 jaar is veranderd is schrikbarend. Eigenlijk begon dat nog langer geleden: de ‘Deep South’ was ooit gewoon een stuk oerwoud. Tot de boeren al het land ontgonnen en er plantages op aanlegden. De laatste 100 jaar heeft de zware industrie een grote stempel of het landschap van Dixie gedrukt. Dat begon met het aanleggen van stuwmeren in het zuidelijke stuk van de Appalachen in Tennessee en North Carolina. Hele volksstammen werden gedwongen te verhuizen, en de bestaande infrastructuur was in één klap onbruikbaar. Iets later kwam in datzelfde gebied de mijnbouw op gang. Er werd met name steenkool gevonden. Een veel snellere manier om een berg van haar steenkool te ontdoen dan door diepe tunnels te graven, is de hele berg opblazen zodat de kolenader bloot komt te liggen. Dit proces wordt ‘Strip mining‘ genoemd, en verandert de (zuidelijke) Appalachen in rap tempo van ’s werelds langste gebergte tot een kale, op een maanlandschap gelijkende vlakte vol opgespoten en onnatuurlijk groen gras. De enige bergen die er over 50 jaar waarschijnlijk nog staan, zijn degenen die de stuwmeren en sludge ponds omringen.

Dan hebben we uiteraard de Kudzu, de ‘plant that ate the South’. Geïmporteerd vanwege zijn kwaliteiten om erosie tegen te gaan, groeit het nu overal. Als de plant niet in toom wordt gehouden door elke dag bijsnoeien, groeit ze binnen no-time over wegen, huizen en over voor langere tijd geparkeerde auto’s. Uiteraard groeit er niets anders meer op de plekken waar de Kudzu groeit, en is het een van de beste voorbeelden van de schade die een uitheemse soort kan aanrichten binnen een bepaald ecosysteem. De plant zorgt wel voor spectaculaire ‘creaties’ in het landschap wanneer zij bijvoorbeeld over een stel bomen heen groeit.

Ten slotte is er nog de kust aan de Golf van Mexico. Hoewel de olie-industrie bekend staat als vervuiler (er doen zich bijvoorbeeld vele malen vaker olierampen en rampjes voor dan wat de industrie naar buiten brengt volgens de lokale vissers), is de monding van de Mississippi waarschijnlijk een groter probleem. Van nature brengt deze enorme rivier een grote hoeveelheid zand en blubber met zich mee, dat rond de monding settelt en zo nieuw land aanmaakt. Dit nieuwe land bestaat uit ‘Wetlands‘, een groot gebied van brak moeras waar bepaalde grassoorten en Cipressen groeien. Deze zeer brede strook nieuw land dient als buffer voor bijvoorbeeld orkanen. Zodra een orkaan land raakt neemt zij namelijk aanzienlijk in kracht af. Ook zijn dit van oudsher gebieden waar de Cajun wonen. Dit zand en blubber is uiteraard totaal niet handig voor grote zeeschepen, en dus zijn er twee hele lullige stenen muren aangelegd om te zorgen dat het door de rivier meegevoerde zand zich niet kan vastzetten, en de rivier bevaarbaar blijft. Dit zorgt er zowel voor dat de machtige Mississippi een van de meest lullige mondingen heeft die we ooit gezien hebben (hieronder op een foto van kunstenares Michel Varisco). Ook verdwijnen de wetlands doordat het zand niet terug kan vloeien naar het land maar recht de zee in stroomt. Door het gemis van een natuurlijke afremming, zijn de orkanen een stuk krachtiger zodra ze bij New Orleans aankomen.

Cuisine
Een van de eerste dingen die ons opviel toen we in een supermarkt stonden was de totaal andere prijsverhouding tussen vlees en groente en fruit. Waar je in Nederland goedkoper uit bent als vegetariër, en waar je toch zeker 3 appels kunt kopen voor de prijs van 1 hamburger, is dat in Dixie precies omgedraaid. Het goedkoopste eten krijg je bij de fastfood-ketens, en dat is dus ook waar je gaat eten als je arm bent. De documentaire Food Inc geeft inzicht in de manier waarop dit soort praktijken door subsidies en private investeringsmaatschappijen mogelijk gemaakt worden. Ook de invloed van mega-supermarkten als Walmart is heel goed te merken in de kleine oude dorpjes van Dixie. De oude dorpskernen zijn leeg en verlaten. Soms zit er nog een eettentje, maar de winkels zijn bijna allemaal failliet. Ook de meeste huizen staan leeg.

Een paar minuten buiten zo’n dorpje vind je meestal een aantal trailer-parken. Dat is het nieuwe, centrumloze, dorp. Nog weer wat verderop staat een grote Walmart, geflankeerd door wat fastfood ketens. Hier doen mensen hun boodschappen vanuit alle omliggende dorpen. Het is een soort meta-centrum. Op de parkeerplaats ontmoeten mensen elkaar, en maken ze een praatje.
Als je veel langs de weg moeten eten – zoals wij dat moesten – heb je weinig andere keuze dan gefrituurd vlees of vis. Ze frituren werkelijk alles, en menige roadside eettent heeft een bordje aan de muur met de spreuk: ‘If it ain’t fried, it ain’t cooked‘. In steden zelf heb je uiteraard meer en vooral ook gezondere keuzes. Wij zijn vooral gecharmeerd van de barbecue. Het komt er eigenlijk op neer dat de rest van de wereld wel de hele tijd het woord ‘barbecue’ gebruikt, maar dat ze hier eigenlijk ‘grillen’ mee bedoelen. Barbecue is een proces van meerdere dagen, lage temperaturen, veel rook en een apparaat wat de tijden van de stoomketel doet herleven.

Terug in Nederland vallen de overeenkomsten nog het meest op: cultuur wordt de huiskamer in bezuinigt, ons landschap lijkt in de verste verte niet meer op wat het 200 jaar geleden was, het niveau van het onderwijs daalt, bepaalde delen van het land dreigen in spooksteden te veranderen, latent racisme is weer terug van weggeweest, en ook wij frituren er lustig op los. Wellicht zou het goed zijn voor deze regering om een bezoek te brengen aan een staat als Alabama. Hopelijk concluderen ze dan dat binnen hun taak als ‘verdeler van het schaarse goed’ Joie de Vivre ook een schaars goed is. En dan kunnen ze meteen de snackbar-lobby meenemen om eens te gaan praten over dat barbecuen.

De tentoonstelling ‘That what the modern era has gained in civility, it has lost in poetic inspiration‘, zal op zaterdag 3 september open gaan in 1646, Den Haag. Deze tentoonstelling is samengesteld door Maaike Gouwenberg & Joris Lindhout naar aanleiding van hun onderzoek naar Southern Gothic. De titel verwijst naar een zin uit de inleiding van ‘The castle of Otranto‘, geschreven door Richard Hurd. The castle of Otranto word gezien als het eerste Gotieke boek, en Hurd is een van de eerste aanhangers van dit zeer invloedrijke genre.

Advertenties

Geef de gek de ruimte

Naast de wereldberoemde folk-artist Howard Finster bestaan er in Dixie vele tuinen waarin de door God geroepen eigenaar autodidactisch aan de slag gaat met verf, mortel en al het grof vuil wat hij (meestal is het een man) kan krijgen. Waarschijnlijk is de combinatie van dure zorg, goedkope grond, een tropisch klimaat en een onaflatende stroom grof vuil een vruchtbare bodem voor de meest fantastische en bizarre installaties.

Hierbij een klein fotoverslag van alle even bijzondere als bizarre achtertuin-installaties die we tegen zijn gekomen.

Floyd Banks, Greenback, Tennessee:

Howard Finster, Summerville, Georgia:

Kenny Hill, Chauvin, Louisiana:

Onbekend, ergens langs de weg in Louisiana:

Pasaquan, Buena Vista, Georgia:

Reverend H.D Dennis, Vicksburg, Mississippi:

Zieltjes winnen

Zieltjes winnen gebeurt in Dixie ongeveer net zo als hamburgers verkopen: door reclame langs de weg te maken. Hoewel wij liever hamburgers eten dan hosties, zijn de reclames die de kerken maken vele malen beter dan die van de fastfood-ketens. Door middel van (onbedoeld) grappige, onbegrijpelijke of tenenkrommend slechte teksten wordt de automobilist verleid om de komende zondag nog eens langs te komen.

Hieronder een verzameling van deze teksten. Sommige hebben we kunnen fotograferen, de meeste hebben we opgeschreven:

“Give God what’s right, not what’s left”

“Heavenly forecast: God still reigns”

“God answers knee-mail”

“Life is like tennis; the one who serves normally wins”

“If God is your co-pilot, swap seats”

“Forbidden fruits create many jams”

“Open mind, open heart, open door”

“A lot of kneeling will keep you in good standing”

“If we came from apes, then why are there still apes?”

“Get an expert opinion: pray to God”

“When your time is up will God say: ‘well…’, or ‘well done!’?”

“Sail, don’t drift”

“Real men love Jesus”

“Unlike man God will always keep his word”

“Idleness is the rust of the soul”

“Don’t wait for 6 strong men to bring you to church”

“If you’re headed in the wrong direction God allows u-turns”

“The gospel is a declaration not a debate”

“Jesus is lord of highways and heroes”

“Been takin’ for granted? Imagine how God feels!”

“Leave this life with Jesus”

“Patience is trust in God’s timing”

“Exposure to the Son prevents burning”

“Autumn leaves, Jesus doesn’t”

“God specializes in happy endings”

“When the truth hurts it’s working”

“God doesn’t have a plan b”

“Let Jesus be your lighthouse”

“Books inform, the bible transforms”

“7 days without prayer makes one weak”

“In the dark? Follow the son”

“God created us as players, not as referees”


Lang zullen ze herleven

In de koelere maanden van het jaar worden in Dixie ieder weekend Civil War Re-enactments gehouden waarin de gevechten tussen de Union Soldiers en de Confederate Soldiers zo waarheidsgetrouw als mogelijk worden uitgebeeld. Groepjes re-enactors trekken van slagveld naar slagveld om in verschillende rollen deel te nemen aan het behouden van de geschiedenis. “Those who cannot remember the past are condemned to repeat it“ is de meest gehoorde uitspraak wanneer je de re-enactors vraagt waarom zij de verschillende gevechten keer op keer herhalen.

civil war 1

civil war 2

civil war 10

civil war 11

De re-enacters komen op vrijdag in civil war kostuum naar het terrein, zetten hun tentenkamp op, maken het vuur aan voor de maaltijd die op authentieke eind 19e eeuwse wijze wordt gekookt en starten met het uitwisselen van gedetailleerde kennis over de diverse gevechten. Op zaterdag is het terrein open voor publiek, voegen mobiele burger bakkers zich tussen de witte tenten en tonen verkopers hun civil-war waar. Ook staat er op de meeste terreinen een grote tent waar lezingen worden gehouden. Hier vertellen specialisten heel vermakelijk, in toepasselijke kleding en met geïmproviseerd oud accent, over de heldendaden van hun voorouders. In de middag vindt er minimaal één gevecht plaats waarbij alles uit de kast wordt gehaald. Van kanonnen en vuurwapens tot trommelaars, fluitisten en officieren op paarden die groepen soldaten aansturen. Scripts en beschrijvingen van de gevechten zijn de basis om alles zo precies mogelijk na te spelen. De mannen die tijdens deze hedendaagse strijd dodelijk gewond raken kunnen soms wel meer dan een kwartier stilliggen in de vaak onmogelijke positie waarin zij neerzakten. Het voornamelijk blanke publiek, wat met hamburger en cola in de hand al commentaarleverend het gevecht heeft aanschouwd, verlaat het terrein gelouterd. De re-enacters gaan terug naar hun tent om verder te praten over de oorlog en hun op houtvuur gekookte soep te verorberen. Op zondag rijden zij in hun truck, eventueel met conferate flag bumper sticker, terug naar huis.

civil war 12

civil war 13

De re-enactments zijn niet van de laatste decennia, ze begonnen al tijdens de Civil War zelf. Omdat het niet mogelijk was om alles vast te leggen met de fotocamera, werden de gevechten opnieuw uitgevoerd om op die manier gevallen kameraden te herdenken en landgenoten te onderwijzen. Het idee van het overdragen en behouden van de geschiedenis is nog steeds het uitgangspunt, al komt dit niet altijd duidelijk over op het publiek. Tijdens het gevecht is het evident wie er wint maar verdere details worden niet gegeven, deze lijken alleen bekend bij de deelnemers.

civil war 4

civil war 14

civil war 6

Re-enactors zijn er in diverse gradaties. Je hebt de groep die het niet erg vindt om kleding te dragen gemaakt met stoffen van nu, de zogenaamde ‘farbs’; de tweede en grootste groep is ‘mainstream’ waarbij de meeste kleding en gebruiken authentiek zijn maar waarbij het doel, het onderwijzen van de mede-amerikaan, belangrijker is dan het middel. En de derde groep zijn de ‘progressives’ of ‘hard core authentics’, ook wel ‘stitch nazis’ genoemd door de miereneukerige manier waarop alle details moeten kloppen. Niet alleen de kleding (van onderbroek tot overjas) is tot in de puntjes handgemaakt van stoffen uit de jaren van de oorlog, ook de manier van leven in het kamp moet accuraat zijn. Deze laatste groep is het hele weekend in zijn rol en zie je niet met een hamburger en cola over het terrein wandelen. Aan de omvang van veel deelnemers te zien schromen zij niet op de andere dagen van de week wel veel cola en burgers te nuttigen.

De re-enactments in Dixie worden met name gezien vanuit de Confederate kant. Dit betekent dat de Confederate vlag (ook wel rebel flag) met trots wordt gedragen en het niet altijd duidelijk is of de re-enacters het zelf wel eens zijn met de uitkomst van de oorlog die de slavernij afschafte. Het feit dat de confederate vlag voor het grootste gedeelte van de inwoners van Dixie verbonden wordt aan een pijnlijk verleden blijkt voor de re-enactors anders te zijn. Om de tegenstanders en critici voor te zijn wordt het gebruik van de vlag goedgepraat onder het motto ‘herritage, not hate’.

civil war 8

civil war 9

De re-enactments lijken daarnaast alleen over wapens, tactiek en oorlogsromantiek te gaan en niet over de inhoud van de oorlog. De vraag is dan ook wat ze uiteindelijk aan de educatie bijdragen wanneer die inhoud verder niet kritisch wordt behandeld. Wij vroegen ons bijvoorbeeld af of de Irak oorlog op een gegeven moment ook wordt gere-enact en of er dan wel of geen massa vernietigingswapens worden gevonden.

Civil war 16

Roadkill

Al rijdend door de Southern States, over grote en kleine wegen, worden we dagelijks geconfronteerd met Roadkill. Possum, gordeldier, wildzwijn, vogel of hert zien we in delen en diverse stadia van ontbinding aan het wegdek geplakt of naast de kant van de weg geslingerd liggen. Wanneer je buizerds op de weg ziet zitten, weet je dat het dier niet lang geleden probeerde over te steken. De kans om een dier aan te rijden neemt in de herfst toe door de paartijd en ook schijnt de maanstand invloed te hebben op de drang van de dieren de straat op te gaan.

Roadkill, flat meats in de volksmond, inspireert velen. Een schone of afstandelijke vorm is het maken van grappen, de zogenaamde roadkill humor, roadkill bingo en het gebruikmaken van het beeldmateriaal voor kunst. Ook zijn er kunstenaars die de roadkill zelf direct verwerken in objecten. En als het een jager al een jaar niet is gelukt een hert te schieten is het natuurlijk altijd mogelijk om een gewei van een roadkill hert te stelen en deze als trofee aan de muur te hangen. Uiteindelijk komt roadkill het beste tot haar recht in de keuken. Het is niet in iedere staat toegestaan om roadkill mee naar huis te nemen en te verwerken maar er zijn heel wat kookboeken waaruit blijkt dat roadkill een geliefd ingrediënt is voor diverse roadkill gerechten. In West Virginia is het wel legaal om roadkill mee naar huis te nemen, wat heeft geleid tot de jaarlijkse Roadkill Cook Off, een uitgebreid festival met gerechten als Pothole Possum Stew, Friscasseed Wabbit Gumbo, Terryaki Marinated Bear en Deer Sausage.

roadkill2

roadkill3

Het schijnt zo te zijn dat in de zomer, wanneer het asfalt heerlijk heet is aan het einde van de dag, de possums zich erg aangetrokken voelen om lekker op de warme weg te gaan liggen. Vaak eindigt dit in een dodelijke slaap. Het bijzondere in Dixie, en met name in North Carolina, is dat dit gebruik is overgenomen door de mens, wat veelal leidt tot zogenaamde ‘lying in the road deaths’.

Hal Crowther vertelt in zijn boek ‘Cathedrals of Kudzu‘ vol fascinerende essays over de South, dat ‘lying in the road deaths’  met name voorkomen in de landelijke gebieden op twee baans wegen. De slachtoffers zijn 90% man en verschrikkelijk dronken, in veel gevallen comateus. De jaarlijkse hittegolf waarbij alles oververhit raakt en de wegen zo heet worden dat je er niet met blote voeten op kunt lopen en dunne schoenzolen aan het teer blijven plakken, is het seizoen om ‘snachts op de warme weg te gaan liggen. Te dronken om überhaupt nog rationeel na te kunnen denken zwalkt de drinker over de weg. Door de hoge hoeveelheid alcohol in zijn bloed zakt de lichaamstemperatuur en registreert de drinker alleen de weg onder zijn voeten als lekker warm en heel aantrekkelijk. Zodra hij zich overgeeft aan deze warmte en zich vooroverbuigt is het te laat en valt hij buiten bewustzijn op de straat. Eigenlijk doet hij net als de possums, die door de wetenschap als een van de dieren met de laagste intelligentie worden beschouwd. Volgens Dr. Harris, die dit allemaal jarenlang heeft onderzocht, lijkt het wel of de alcohol de evolutie in volle gas achteruit gezet heeft.

Gelukkig lijkt het drinken van moonshine uit de mode en is de grote hitte gedurende onze reis uitgebleven. De possums die we hier en daar zien liggen waren waarschijnlijk niet goed genoeg in het inschatten van de snelheid van de truck voordat zij de run naar de overkant waagden. De grote hoeveelheid platte wasberen blijft echter een mysterie.